2017-02-11

Le Aventuras de Alice in le Pais del Meravilias - 7. Un Folle The

 (Si tu ancora non lo faceva, tu pote leger le capitulo previe hic: 6. Porco e Pipere)

Le Aventuras de Alice in le Pais del Meravilias

7. Un Folle The


Il habeva un tabula arrangiate sub un arbore ante le casa, e le Lepore de Martio e le Cappellero habeva the in illo: un Muscardino sedeva inter illes, profundemente addormite, e le altere duo lo usava como un cossino, restante lor cubitos sur illo, e parlante super su capite. “Multo inconfortabile pro le Muscardino,” pensava Alice; “ma post que illo es addormite, io suppone que illo non se importa.”

Le tabula era grande, ma le tres esseva toto agglomerate a un sol angulo de illo. “Nulle spatio! Nulle spatio!” illes critava quando illes videva Alice veniente. “Il ha abundantia de spatio!” diceva Alice indignate, e illa se sedeva in un large confortabile a un extremitate del tabula.

“Prende un poco de vino,” le Lepore de Martio diceva in un tono incoragiante.

Alice reguardava per tote le tabula, ma il habeva nulle altere cosa ultra the. “Io non vide ulle vino,” illa remarcava.

“Il ha nulle,” diceva le Lepore de Martio.

Tunc il non esseva multo civilisate de vostre parte offerer lo,” diceva Alice iratemente.

“Il non esseva multo civilisate de vostre parte seder se sin esser invitate,” diceva le Lepore de Martio.

“Io non sapeva que illo era vostre tabula,” diceva Alice: “illo esseva ponite pro multissimo plus que tres.”

“Tu capillo vole un talia,” diceva le Cappellero. Ille habeva reguardate Alice durante alcun tempore con grande curiositate, e iste era su prime parla.

“Vos deberea apprender a non facer offensas personal,” Alice diceva con alcun severitate: “il es multo rude.”

Le Cappellero aperiva ben su oculos quando audiva isto; ma toto que ille diceva era “Perque a un corvo place un bureau?”

“Hum, nos habera alcun amusamento ora!” pensava Alice. “Io me gaude que illes ha comenciate a demandar charades— io pensa que io pote divinar isto,” illa addeva in alte voce.

“Tu vole dicer que tu pensa que tu pote discoperir le responsa pro illo? diceva le Lepore de Martio.

“Exacto,” diceva Alice.

“Tunc tu deberea dicer lo que tu vole dicer,” le Lepore de Martio continuava.

“Io lo faceva,” Alice replicava hastivemente; “al minus—al minus io voleva dicer lo que io diceva—il es le mesme cosa, nonne?

“Il non es le mesma cosa, de facto!” diceva. “Ben, dunque tu deberea dicer tamben que ‘Io vide lo que io mangia’ es le mesme cosa que ‘Io mangia lo que io vide’!”

“Dunque tu deberea dicer tamben,” addeva le Lepore de Martio, “que ‘Io ama lo que io gania’ es le mesme cosa que ‘Io gania lo que io ama’!”

“Dunque tu deberea dicer tamben,” addeva le Muscardino, que semblava parlar in su somno, “que ‘Io respira quando io dormi’ es le mesme cosa que ‘io dormi quando io respira’!”

“Isto es le mesme cosa pro te,” diceva le Cappellero, e hic le conversation cessava, e le gruppo silentiava durante un minuta, durante que Alice pensava toto que illa poteva memorar super corvos e bureaux, lo que non era multo.

Le Cappellero era le prime a rumper le silentio. “Que die del mense es il?” ille diceva, tornante a Alice: ille habeva tirate su horologio de su tasca, e lo reguardava anxiemente, succutente lo de tempore in tempore, e prendente lo a su aure.

Alice ponderava un poco, e tunc diceva “Quatro.”

“Duo dies errate!” suspirava le Cappellero. “Io te habeva dicite que butyro non convenirea pro le mechanismo!” ille addeva reguardante irritate le Lepore de Martio.

“Illo era le melior butyro,” le Lepore de Martio replicava mansuetemente.

“Si, ma alcun micas debe haber entrate tamben,” le Cappellero murmurava: “tu non deberea haber lo ponite con le cultello de pan.”

Le Lepore de Martio prendeva le horologio e lo reguardava melancholicamente: tunc ille immergeva lo intra su tassa de the, e lo reguardava novemente: ma ille non poteva pensar nihil melior a dicer que su prime observation, “Illo era le melior butyro, tu sape.”

Alice habeva reguardate super su humero con alcun curiositate. “Que horologio comic!” illa remarcava. “Illo monstra le die del mense, e non monstra que hora il es!”

“Perque deberea illo?” murmurava le Cappellero. “Monstra tu horologio que anno il es?”

“Obviemente non,” Alice replicava multo presto: “ma illo es perque il remane le mesme anno durante un longe tempore.”

“Le qual es justo le caso del mie,” diceva le Cappellero.

Alice se sentiva horribilemente confuse. Le observation del Cappellero semblava a illa haber nulle sorta de significato in illo, ma ancora illo era certemente interlingua. “Io non assatis vos comprende,” illa diceva, tanto politemente como illa poteva.

“Le Muscardino es addormite novemente,” diceva le Cappellero, e ille versava un poco de the calide sur su naso.

Le Muscardino succuteva su capite impatientemente, e diceva, sin aperir su oculos, “Certo, certo: justo lo que io iva commentar io mesme.”

“Ha tu jam divinate le charade?” le Cappellero diceva, tornante a Alice novemente.

“No, io desisteva,” Alice replicava. “Qual es le responsa?”

“Io non ha le minime idea,” diceva le Cappellero.

“Ni io,” diceva le Lepore de Martio.”

Alice suspirava impatiente. “Io pensa que vos debera facer alco melior con le tempore,” illa diceva, “que guastar lo in demandar charades que ha nulle responsas.”

“Si tu cognosceva le Tempore tanto ben como io cognosce,” diceva le Cappellero, “tu non parlarea in guastar lo. Il es le.”

“Io non comprende lo que vos vole dicer,” diceva Alice.

“Obviemente non!” le Cappellero diceva, succutente le capite contemptuosemente. “Io osa dicer que tu non parlava jammais con le Tempore!

“Forsan non,” Alice replicava cautemente; “ma io sape que io debe batter le tempore quando io apprende musica.”

“Ah! Isto explica toto,” diceva le Cappellero. “Ille non supporta que on le batte. Ora, si tu solo manteneva bon relationes con ille, ille facerea quasi toto que tu voleva con le horas. Per exemplo, suppone que il era novem horas del matino, justo le hora de comenciar le lectiones: tu solo deberea susurrar un requesta al Tempore, e le horas avantia in un instante! Un e medie, hora del prandio!”

(“Io solo desira que il esseva mesmo,” le Lepore de Martio se diceva in un susurro.)

“Il esserea grandiose, certemente,” diceva Alice pensative; “ma tunc—io non haberea satis fame pro illo, nonne?”

“Primo non, forsan,” diceva le Cappellero: “ma tu poterea mantener lo a un e medie tanto como te place.

“Es il de iste le maniera que vos face?” Alice demandava.

Le Cappellero balanciava su capite lugubremente. “Non io!” ille replicava. “Nos querelava le ultime martio—justo ante ille se affollar, tu sape—“ (punctante con su coclear de the al Lepore de Martio) “—isto occurreva in le grande concerto date per le Regina de Cordes, e io debeva cantar

Brilla brilla, vespertilion!
Ibi supra le papilion!


Cognosce vos le cantion, forsan?

Io jam audiva alco assi,” diceva Alice.

“Illo continua, tu sape,” le Cappellero continuava, “in iste maniera:—

Como tu vola si bello,
Qua theiera in le cello.’
Brilla, brilla—
’”

Hic le Muscardino se succuteva, e comenciava a cantar in su somno

Brilla, brilla, brilla, brilla—” e continuava usque illes debeva pinciar lo pro facer lo cessar.

“Ben, io habeva a pena finite le prime verso,” diceva le Cappellero, “quando le Regina vociferava “Ille occide le tempore! Trencha le capite de ille!”

“Qual salvageria horribile!” exclamava Alice.

“E desde tunc,” le Cappellero continuava in un tono lugubre, “ille non face ulle cosa que io pete! Illo es ora sempre sex horas.”

Un idea brillante adveniva al capite de Alice. “Isto es le ration pro que tante utensiles de the es ponite hic?” illa demandava.

“Si, es illo,” diceva le Cappellero con un suspiro: “il es sempre le hora del the, e nos non ha tempore a lavar le utensiles intertanto.

“Tunc vos remane circuiente, io suppone?” diceva Alice.

“Exactemente assi,” diceva le Cappellero: “le utensiles deveni usate.”

“Ma que eveni quando vos retorna al comencio novemente?” Alice se aventurava a demandar.

“Que nos cambia le subjecto,” le Lepore de Martio interrumpeva, oscitante. “io deveni fatigate de isto. Io vota que le juvene senioretta nos conta un historia.”

“Io time que io non ha un,” diceva Alice, assatis alarmate con le proposition.

“Tunc le Muscardino contara!” ambe illes critava. “Evelia, Muscardino!” E illes lo pinciava de ambe lateres a un vice.

Le Muscardino lentemente aperiva su oculos. “Io non era addormite,” illo diceva con un voce rauc e debile, “Io audiva cata parola que vos companiones diceva.”

“Conta nos un historia” diceva le Lepore de Martio.

“Si, per favor, conta!” implorava Alice.

“E sia rapide con illo,” addeva le Cappellero, “o tu addormira novemente ante que illo termina.”

“Olim il habeva tres sororettas,” le Muscardino comenciava con un grande pressa; “e su nomines era Elce, Celia e Tilda; e illas viveva in le fundo de un puteo—”

“De que illas viveva?” diceva Alice, que sempre prendeva un magne interesse in questiones de mangiar e biber.

“Illas viveva de melassa,” diceva le Muscardino, post pensar un minuta o duo.

“Illas non lo poterea viver de illo, vos sape,” Alice gentilmente remarcava. “Illas haberea cadite malade.”

“Dunque illas era,” diceva le Muscardino; “multo malade.”

Alice essayava un poco imaginar con se mesme que maniera assi extraordinari de viver illo esserea, ma illo la intrigava multo: tunc illa continuava: “Ma perque illas viveva in le fundo de un puteo?”

“Prende un poco plus de the,” le Lepore de Martio diceva a Alice, multo seriosemente.

“Io non habeva ulle totevia,” Alice replicava in un tono offendite: dunque io non pote prender plus.”

“Tu vole dicer que tu non pote prender minus,” diceva le Cappellero: “Il es multo facile prender plus que nihil.”

“Necuno demandava vostre opinion,” diceva Alice.

“Qui face offensas personal ora?” le Cappellero demandava triumphalmente.

Alice non faceva idea de como responder a isto: dunque illa se serviva de un poco de the e pan al butyro, e tunc se tornava al Muscardino, e repeteva su demanda; “Perque illas viveva in le fundo de un puteo?”

Le Muscardino novemente prendeva un minuta o duo pensante super illo, e tunc respondeva “Illo era un puteo de melassa.”

“Il non existe tal cosa!” Alice comenciava multo furiosemente, ma le Cappellero e le Lepore de Martio faceva “Sh! Sh!” e le Muscardino remarcava “Si tu non pote esser civilisate, plus tosto que tu mesme fini le historia pro te.

“No, per favor continua! Alice diceva multo humilemente, “Io non te interrumpera novemente. Io osa dicer que illo era le unic vice.”

“Le unic, vermente?” diceva le Muscardino indignatemente. Totevia, ille consentiva continuar. “E dunque iste tres sororettas—illas apprendeva tirar, nonne—”

“Tirar que?” diceva Alice, assatis oblidate de su promissa.

“Melassa,” diceva le Muscardino, sin hesitar del toto, iste vice.

“Io vole un tassa limpide,” interrumpeva le Cappellero: “que nos move totos un loco al latere.”

Ille se moveva durante que parlava, e le Muscardino lo sequeva: le Lepore de Martio se moveva al loco del Muscardino, e Alice assatis reluctante prendeva le loco del Lepore de Martio. Le Cappellero era le unic que prendeva avantage ab le cambio; e Alice era multissimo pejor que antea, quando le Lepore de Martio habeva justo tornate le urceo de lacte in su platto.

Alice non desirava offender le Muscardino novemente, dunque illa comenciava multo cautemente: “Ma io non comprende. De ubi illes tirava le melassa?”

“On pote tirar aqua de un puteo de aqua,” diceva le Cappellero; “dunque io pensa que on poterea tirar melassa de un puteo de melassa—nonne, tu stupide?

“Ma illas era intra le puteo,” Alice diceva al Muscardino, sin voler appunctar iste su ultime offensa.

“Claro que illas era intra,” diceva le Muscardino: “assatis intra”,

Iste responsa confundeva tanto le povre Alice, que illa lassava le Muscardino continuar pro alcun tempore sin interrumper lo.

“Illas apprendeva tirar,” le Muscardino continuava, oscitante e fricante su oculos, perque deveniva multo somnolente; “e illas tirava designos de tote typo de cosa—de toto que comencia con C—”

“Perque con un C?” diceva Alice.

“Perque non?” diceva le Lepore de Martio.

Alice silentiava.

Le Muscardino habeva claudite su oculos in iste momento, e comenciava a dormettar; ma, post esser pinciate per le Cappellero, illo eveliava novemente con un stridor, e continuava: “—que comencia con C, tales como casa, ceresia, corde, et cetera— jam videva tu un designo de un cetera?

“Vermente, ora tu demanda a me,” diceva Alice, multissimo confuse, “Io non pensa—”

“Tunc tu non deberea parlar,” diceva le Cappellero.

Iste morsello de rudessa era plus que Alice poterea tolerar: illa se levava con un grande disgusto, e exiva: le Muscardino addormiva instantaneemente, e post que nulle altere notava minimemente que illa iva, illa mirava retro un o duo vices, medio sperante que illes la vocarea: le ultime vice que illa les videva, illes essayava poner le Muscardino in le theiera.

“Comocunque io non retornara ibi jammais!” diceva Alice, durante que faceva su cammino per le bosco. Il es le the le plus stupide que io jam participava in tote mi vita!”

Justo quando illa diceva isto, illa notava que un del arbores habeva un porta menante directemente a intra illo. “Isto es multo curiose!” illa pensava, “Ma toto es curiose hodie. Io pensa que io pote mesmo entrar lo prestemente.” E intra illa iva.

Un altere vice illa se trovava in le longe salon, e presso al parve tabula de vitro. “Ora, io debe me arrangiar melio iste vice,” illa se diceva, e comenciava per prender le parve clave aurate, e disserrar le porta que menava al jardin. Tunc illa se poneva a mordettar le champignon (illa habeva mantenite un morsello in su tasca) usque illa era circa un pede (30 cm) alte: tunc illa camminava trans le parve passage: e tunc—illa se trovava al fin in le belle jardin, inter le parterres de flores e le fontanas fresc.

(Continua postea...)

Notas:
  • Original in anglese: "Alice's Adventures in Wonderland", per Lewis Carroll, 1865, con illustrationes de John Tenniel, ambes in dominio public.
  • Traduction a interlingua: "Le aventuras de Alice in le Pais del Meravilias", per Rodrigo Mallmann Guerra, 2017, tote le derectos de iste traduction es reservate.

2017-01-08

Pro qui le campanas sona?

Forsan ille pro qui iste campana sona pote esser tan malade, que ille non sape que illo sona pro ille; e forsan io pote pensar que io es tan melior que io es, que illes qui es circum me, e vide mi stato, pote lo haber facite sonar pro me, e io non lo sape. (...)

Nulle homine es un insula, integre in se mesme; cata homine es un portion del continente, un parte del toto. Si un morsello de terra es inundate per le mar, le Europa es minor, sia illo un promontorio, sia illo le feudo de tu amico o tu proprie feudo: le morte de qualcunque homine me diminue, perque io es involvite in le humanitate, e pro isto que tu non jammais invia uno pro saper pro qui le campanas sona; illo sona pro te.


On non pote dicer que isto es supplicar le miseria, ni facer se prestar le miseria, como si nos non esseva satis de nostre proprie miseria, nos ancora debe cercar plus in le proxime casa, e apportar nos le miseria de nostre vicinos. Vermente illo esserea un excusabile cupiditate si nos lo faceva, perque affliction es un tresor, e rar homines lo ha sufficiente.

Nulle homine satis de affliction non cresceva, se maturava e se faceva convenibile pro Deo per ille affliction. Si un homine carga un tresor in lingoto, o in un cuneo de auro, e ha nulle cuneate in moneta currente, su tresor non potera coperir le expensas de su viage. Tribulation es tresor in su natura, ma non es moneta currente in su uso, salvo si nos deveni de plus in plus proxime de nostre domo, le cello, per illo.

Un altere homine pote esser tamben malade, e malade de morir, e iste affliction pote jacer in su intestinos, como auro in un mina, e de nihil servir a ille; ma iste campana, que me conta de su affliction, lo excava e applica ille auro a me: si per iste consideration del periculo del altere io prende mi proprie in contemplation, assi io me assecura, per facer mi recurso a mi Deo, qui es nostre sol securitate.

Notas:
  • Original in anglese: John Donne, Meditation XVII, 1624, in dominio public (disponibile hic)
  • Traduction a interlingua per Rodrigo Mallmann Guerra, 2016

2016-12-17

Le Aventuras de Alice in le Pais del Meravilias - 6. Porco e Pipere

 (Si tu ancora non lo faceva, tu pote leger le capitulo previe ci: 5. Consilios de un Eruca)

Le Aventuras de Alice in le Pais del Meravilias

6. Porco e Pipere


Durante un minuta o duo illa stava mirante le casa e se demandava que facer depost, quando subito un lacai de livrea veniva currente del bosco—(illa le considerava como essente un lacai perque ille usava livrea: alteremente, judicante solo per su facie, illa lo haberea appellate un pisce)— e colpava ruitosemente le porta con le nodos. Illo esseva aperte per un altere lacai de livrea, con un facie rotunde, e large oculos como un rana; e ambe lacais, Alice notava, habeva capillos pulverate que buclava toto sur su capites. Illa se sentiva multo curiose de saper de que se tractava toto illo, e repeva un poco a foras del bosco pro ascoltar.

Le Pisce-Lacai comenciava per tirar de infra su bracio un grande littera, quasi tanto grande como ille mesme; livrava al altere e diceva, in un tono solemne, “Ad le Duchessa. Un invitation ab le Regina pro jocar croquet.” Le Rana-Lacai repeteva, in le mesme tono solemne, solo cambiante un poco le ordine del parolas, “Ab le Regina. Un invitation ad le Duchessa pro jocar croquet.”

Tunc ambes se curvava a basso, e lor buclas se intricava un al altere.

Alice rideva tanto de isto, que illa debeva retornar currente al bosco per timer que illes la audiva; e, quando illa spiava depost, le Pisce-Lacai se habeva ite, e le altere se sedeva sur le solo presso le porta, contemplante stupidemente le cello a supra.

Alice iva timidemente al porta e batteva.

“De nihil servi batter,” diceva, le Lacai, “e pro duo rationes. Primo, perque io es in le mesme latere del porta que vos: secundo, perque illes face tante ruito intra que necuno poterea audir vos.” E certemente il habeva un ruito multissimo extraordinari eveniente intra— un constante ulular e sternutar, e de tempore in tempore un ruitose crepitation, como si un platto o un caldiera se habeva dispeciate.

“Per favor, tunc,” diceva Alice, “que debe io facer pro entrar?”

“Il haberea alcun senso in vostre batter,” le Lacai continuava, sin attender la, “si nos habeva un porta inter nos. Per exemplo, si vos era intra, vos poterea batter, e io poterea lassar vos exir, nonne?” Ille mirava le cello a supra durante tote le tempore que ille parlava, e isto Alice trovava decisemente incivil. “Ma forsan ille non pote evitar lo,” illa se diceva; “su oculos es assi presso al alto de su capite. Ma comocunque ille debeva responder questiones.—Que debe io facer pro entrar?’ illa repeteva, in alte voce.

“Io me sedera hic,” le Lacai remarcava, “usque deman—”

In iste momento le porta del casa se aperiva, e un grande platto veniva scumante directo al capite del Lacai: illo solo radeva su naso e se dispeciava verso un del arbores detra ille.

“—o le die sequente, forsan,” le Lacai continuava in le mesme tono, exactemente como si nihil habeva evenite.

“Que debe io facer pro entrar? demandava Alice novemente, in un tono plus alte.

Debe vos entrar, del toto?” diceva le Lacai. “Iste es le prime question, vos sape.”

“Illo era, sin dubita: ma dicer lo assi non placeva Alice. “Il es vermente espaventabile,” illa se murmurava, “que tote le creaturas disputa. Isto basta pro affollar uno!”

Le Lacai semblava pensar que iste era un bon opportunitate pro repeter su remarca, con variationes. “Io me sedera hic,” ille diceva, “durante dies e dies.”

“Ma que debe io facer?” diceva Alice.

“Quecunque vos vole,” diceva le Lacai, e comenciava a sibilar.

“Oh, de nihil servi parlar con ille,” diceva Alice desperatemente: “ille es perfecto idiotic!” E illa aperiva le porta e entrava.

Le porta menava a un grande cocina, le qual era plen de fumo de un latere al altere: le Duchessa se sedeva sur un tabouret de tres pedes in le centro e cunava un bebe: le cocinera se inclinava sur le foco e misceva un grande calderon le qual pareva esser plen de suppa.

“Il ha certemente troppo pipere in ille suppa!” Alice se diceva, le melio que poteva post le sternutation.

Il habeva certemente troppo de illo in le aere. Mesmo le Duchessa sternutava occasionalmente; e alsi le bebe, qui sternutava e ululava alternatemente sin un instante de pausa. Le sol duo creaturas in le cocina, que non sternutava, era le cocinera, e un grande catto, que jaceva presso le focar e surrideva de aure a aure.

“Per favor contarea me vos,” diceva Alice, un poc timide, perque illa non era assatis secur si il era de bon manieras que illa parlava primo, “perque vostre catto surride assi?”

“Illo es un Catto de Cheshire,” diceva le Duchessa, “e isto es le perque. Porco!”

Illa diceva le ultime parola con tante subite violentia que Alice assatis saltava; ma illa videva in un altere momento que illo era adressate al bebe, e non a illa, dunque illa prendeva corage, e continuava novemente:—

“Io non sapeva que Cattos de Cheshire sempre surrideva; in facto, io non sapeva que cattos poteva surrider.”

Illos tote pote,” diceva le Duchessa; “e le majoritate de illos lo face.”
“Io non sape de necun que surride,” Alice diceva multo politemente e sentiva assatis placite de haber facite un conversation.
“Vos non sape multo,” diceva le Duchessa; ‘e illo es un facto.”

A Alice non placeva del toto le tono de iste observation, e pensava de plus tosto introducer alcun altere subjecto al conversation. Durante que illa essayava seliger alcun, le cocinera tirava le calderon del foco, e presto se poneva a jectar toto que illa poteva prender al Duchessa e le bebe—primo le attisatores; tunc un pluvia de casserolas, plattos e scutellas. Le Duchessa non los notava ni quando illos la attingeva; e le bebe jam ululava tanto, que il era impossibile dicer si le colpos le feriva o non.

“Oh, per favor reguarda lo que vos face!” critava Alice, saltante ubique in un agonia de terror. “Oh, ibi va su preciose naso!” quando un casserola anormalmente grande volava presso illo, e quasi lo rapeva.

Si cata uno se occupava de su proprie affaires,” le Duchessa diceva, in un grunnimento rauc, “le mundo girava multissimo plus rapide.”

“Le qual non esserea un avantage,” diceva Alice, qui se sentiva multo gaudiose de sasir un opportunitate de monstrar un poco de su cognoscentia. “Pensa solo que illo facerea con le die e le nocte! Vide vos que le terra prende un periodo de vinti-quatro horas a cata revolution—”

“Parlante de revolution,” diceva le Duchessa, “trencha la le capite!”

Alice oculava con le aere anxiose le cocinera, pro vider si illa comprendeva le message; ma le cocinera se occupava de miscer le suppa, e semblava non ascoltar, dunque illa continuava novemente: “Vinti-quatro horas, io crede; o il es dece-duo? Io—”

“Oh, non me enoia!” diceva le Duchessa. “Io non jammais supportava numeros!” E con illo illa comenciava a cunar su filio novemente, durante que cantava un sorta de canto de cuna a illo e lo dava un succussa violente al fin de cata linea:—

Parla rude con tu infante
E colpa le quando sternuta
Ille es multo irritante,
Perque non stoppa un minuta.

CHORO
(al qual le cocinera e le bebe adjungeva):—
Uau! uau! uau!”

Durante que le Duchessa cantava le secunde verso del canto, illa succuteva le bebe violentemente a supra e a infra, e le povretto ululava tanto que Alice a pena poteva audir le parolas:—

Io parla dur con mi infante,
Io le batte quando sternuta;
Pro ille devenir amante
Del pipere que ille gusta!”

CHORO
Uau! uau! uau!”

“Hic! Vos pote cunar le un poco, si il vos place!” le Duchessa diceva a Alice, lanceante la le bebe post parlar. “Io debe ir e apprestar me pro jocar croquet con le Regina,” e illa se hastava a sortir le camera. Le cocinera jectava un patella post illa quando illa vadeva, ma illo justo non la attingeva.

Alice prendeva le bebe con alcun difficultate, post que illo era un creaturetta con un forma estranie e illo extendeva su bracios e gambas in tote directiones, “justo como un stella del mar,” pensava Alice. Le povretto roncava como un machina de vapor quando illa lo prendeva, e illo remaneva curvante se e se extendente se, de sorta que con toto illo, durante le prime o le secunde minuta, le maximo que illa poteva facer era tener lo.

Si tosto que illa discoperiva le maniera correcte de cunar lo (le qual era torquer lo in un sorta de nodo, e tunc mantener lo firme prendente su aure derecte e su pede sinistre, de sorta a prevenir que illo se disnoda), illa portava lo a foras al aere libere. “Si io non leva iste puero con me,” pensava Alice, “illes securo le occide in un die o duo. Non esserea il un assassinato abandonar le hic?” Illa diceva le ultime parolas in alte voce, e le parve grunniva in responsa (ille cessava le sternutationes in iste tempore). “Non grunni,” diceva Alice; “illo non es del toto le maniera correcte de exprimer se.”

Le bebe grunniva novemente, e Alice reguardava anxiose su capite pro vider lo que habeva de errate con ille. Poterea esser sin dubita le facto de que illo habeva un naso multo ascendente, multo plus simile a un muso que a un ver naso: alsi su oculos deveniva extrememente parve pro un bebe: in summa a Alice non placeva le apparentia del cosa del toto. “Ma forsan ille solo singultava,” illa pensava, e mirava su oculos novemente, pro vider si habeva alcun lacrimas.

No, il ha nulle lacrimas. “Si tu va devenir un porco, mi car,” diceva Alice, seriosemente, “Io non habera plus nihil a facer con te. Presta attention!” Le povretto singultava novemente (o grunniva, il era impossibile dicer qual), e illes restava durante alcun tempore in silentio.


Alice justo comenciava a pensar, “Ora, que debe io facer con iste creatura, quanto io arrivar in casa?” quando illo grunniva novemente, tanto violentemente, que illa mirava su facie a basso con alcun alarma. Ille momento il non habeva ulle dubita re illo: illo era ni plus ni minus que un porco, e illa sentiva que era assatis absurde que illa lo cargava qualcunque tempore plus.

Dunque illa poneva le parve creatura sur le solo, e se sentiva assatis alleviate de vider que illo partiva trottante quietemente al bosco. “Si illo habeva crescite,” illa se diceva, “illo devenirea un puero espaventabilemente fede: ma ille deveniva plus tosto un belle porco, io pensa.” E illa comenciava a pensar in altere infantes que illa cognosceva, que esserea melior como porcos, e illa justo se diceva “si on sapeva solo le maniera correcte de cambiar les–” quando illa se alarmava de vider le Catto de Cheshire sedite in un ramo de un arbore a poc metros de ibi.

Le Catto solo surrideva con le labios quando illo videva Alice. Illo semblava cortese, illa pensava: anque illo habeva ungulas multo longe e multissime dentes, dunque illa pensava que illo deberea esser tractate con respecto.

“Cheshiretto,” illa comenciava, assatis timide, post que illa non sapeva del toto si il lo placerea le nomine: totevia illo solo surrideva plus large con le labios. “Ben, illo es complacente usque ora,” pensava Alice, e illa continuava. “Contarea me tu, per favor, qual cammino io debe prender pro sortir de hic?

“Illo depende multissimo de ubi tu vole arrivar,” diceva le Catto.

“Il non me importa multo ubi—” diceva Alice.

“Tunc il non te importa que cammino tu debe prender,” diceva le Catto.

“—a condition de que io arriva alicubi,” Alice addeva como explication.

Oh, certo que tu lo arrivara,” diceva Alice, “si tu solo cammina le tempore sufficiente.”

Alice sentiva que isto non poterea esser denegate, dunque illa essayava un altere question. “Que sorta de personas vive per hic?”

“In ille direction,” le Catto diceva, undulante su pata derecte, “vive un Cappellero: e in ille direction,” undulante le altere pata, “vive un Lepore de Martio. Visita quicunque tu vole: illes es ambe folle.”

“Ma io non vole ir inter personas folle,” Alice observava.

“Oh, tu non potera evitar isto,” diceva le Catto: “nos tote es folle hic. Io es folle. Tu es folle.”

“Como tu sape que io es folle?” diceva Alice.

“Tu debe esser,” diceva le Catto, “o tu non haberea venite hic.”

Alice non credeva que illo lo provava del toto: totevia, illa continuava: “E como tu sape que tu es folle?”

“Pro comenciar,” diceva le Catto, “un can non es folle. Accorda tu isto?”

“Io suppone que si,” diceva Alice.

“Ben, tunc,” le Catto continuava, “tu vide que un can grunni quando illo es in cholera, e succute su cauda quando illo es contente. Ora io grunni quando io es contente, e succute mi cauda quando io es in cholera. Ergo io es folle.”

Io appella illo ronronar, non grunnir,” diceva Alice.

Appella lo como tu vole,” diceva le Catto. “Va tu jocar croquet con le Regina hodie?”
Io lo volerea multo,” diceva Alice, “ma io non habeva essite invitate ancora.”
“Tu me videra illac,” diceva le Catto, e evanesceva.
Alice non era multo surprise de isto, illa deveniva multo ben habituate a cosas estranie que eveniva. Durante que illa ancora mirava le loco ubi illo habeva essite, illo subito appareva novemente.
“A proposito, que adveniva al bebe?” diceva le Catto, “Io quasi me oblidava de demandar.”
Illo deveniva un porco,” Alice respondeva multo quietemente, justo como si le Catto habeva retornate de maniera natural.
“Io pensava que illo lo iva,” diceva le Catto, e dispareva novemente.

Alice attendeva un poco, medio expectante vider lo novemente, ma illo non appareva, e post un minuta o duo illa camminava in le direction in le qual on diceva que le Lepore de Martio habitava. “Io ha vidite cappelleros antea,” illa diceva a se mesme: “le Lepore de Martio essera multo plus interessante, e forsan, como il es maio, illo non essera folle delirante—al minus non tanto folle como illo era in martio.” Quando illa diceva isto, illa mirava a supra, e illac era le Catto novemente, sedite sur un branca de un arbore.

“Diceva tu ‘porco’, o ‘corco’? Diceva le Catto.

“Io diceva ‘porco’,” replicava Alice; “e io volerea que tu non deveniva apparente e evanescente tanto subito: tu causara multe vertigine a uno!”

“Certo,” diceva le Catto; e iste vice illo evanesceva assatis lentemente, comenciante con le puncta del cauda, e terminante con le surriso, le qual remaneva alcun tempore post que le resto de illo se habeva ite.

“Ben! Io ha sovente vidite un catto sin un surriso,” pensava Alice; “ma un surriso sin un catto! Illo es le cosa plus curiose que io jam videva in tote mi vita!”

Illa non habeva ite multo longe usque surger a vista le casa del Lepore de Martio: illa pensava que illo deberea esser le cassa correcte, perque le caminos habeva le forma de aures e le tecto era revestite con pellicia. Illo era un casa tanto grande, que illa non voleva approximar se usque illa habeva mangettate un poco plus del morsello de champignon al mano derecte, e se altiava a circa duo pedes [60 cm]: mesmo assi illa ambulava usque illo assatis timide, dicente se “Suppone que illo sia folle delirante post toto! Io quasi volerea haber ite vider plus tosto le Cappellero!’

(Continua postea...)
Notas:
  • Original in anglese: "Alice's Adventures in Wonderland", per Lewis Carroll, 1865, con illustrationes de John Tenniel, ambes in dominio public.
  • Traduction a interlingua: "Le aventuras de Alice in le Pais del Meravilias", per Rodrigo Mallmann Guerra, 2016, tote le derectos de iste traduction es reservate.

 

2016-11-19

Le Aventuras de Alice in le Pais del Meravilias - 5. Consilios de un Eruca

 (Si tu ancora non lo faceva, tu pote leger le capitulo previe ci: 4. Le Conilio Invia un Billeto)

Le Aventuras de Alice in le Pais del Meravilias

5.Consilios de un Eruca

 

Le Eruca e Alice se reguardava durante alcun tempore in silentio; al fin le Eruca tirava le nargile de su bucca, e la adressava con un languide e somnolente voce.

“Qui es vos?” diceva le Eruca.

Illo non era un apertura incoragiante pro un conversation. Alice replicava, assatis timide, “Io—io a pena sape, senior, justo ora, al minus io sape qui io era quando io me levava iste matino, ma io pensa que io debe haber cambiate plure vices desde tunc.”

“Que vole vos dicer con illo?” diceva le Eruca, severmente. “Explica vos!”

“Io non pote explicar me, io time, senior,” diceva Alice, “perque io non es me, comprende?”

“Io non comprende,” diceva le Eruca.

“Io time que io non pote explicar vos lo de maniera plus clar,” Alice replicava, multo politemente, “perque io mesme non lo comprende, e esser de tante differente grandores in un die es multo confuse.”

“Non es,” diceva le Eruca.

“Ben, forsan vos non lo habeva trovate ancora,” diceva Alice; “ma quando vos debe devenir un chrysalide—vos devenira alcun die, vos lo sape—e tunc depost un papilion, io debe pensar  que vos vos sentira un poc estranie, nonne?”

“Ni un poco,” diceva le Eruca.

“Ben, forsan vostre sentimentos pote esser differente,” diceva Alice: “toto que io sape es, il parerea multo estranie a me.”

“Vos!” diceva le Eruca contemptuosemente. “Qui es vos?”

Le qual les apportava novemente al principio del conversation. Alice se sentiva un poc irritate con le Eruca faciente observationes assi multo breve, e illa se erigeva e diceva, multo gravemente, “Io pensa que vos debe me contar qui vos es, primo.”

“Perque?” diceva le Eruca.

Hic era un altere question difficile; e, como Alice non poteva pensar qualcunque bon ration, e le Eruca semblava esser in un  stato mental multo displacente, illa partiva.

“Retorna!” le Eruca la vocava. “Io ha alco importante a dicer!”

Isto sonava promissor, certemente. Alice se tornava e reveniva.

“Prende vos calma,” diceva le Eruca.

“Isto es toto?” diceva Alice, inglutiente su cholera tanto ben como illa poteva.

“No,” diceva le Eruca.

Alice pensava que era plus tosto attender, perque illa non habeva necun altere cosa a facer, e forsan post toto illo poterea contar a illa alco que valerea le pena audir. Durante alcun minutas illo sufflava le fumo sin parlar; ma al fin ille discruciava su bracios, tirava le nargile de su bucca novemente, e diceva “Dunque vos pensa que vos era cambiate, nonne?”

“Io lo time, senior,” diceva Alice. “Io non pote memorar cosas que io sapeva—e io non mantene le mesme grandor durante dece minutas consecutive!”

“Non pote memorar qual cosas?” diceva le Eruca.

“Ben, io essayava recitar ‘Como le parve apicula’, ma illo veniva differente!” Alice replicava in un voce multo melancholic.

“Recita ‘Vetule patre mie’,” diceva le Eruca.
Alice prendeva un mano al altere, e comenciava:—

“Vetule patre mie,” le pupo diceva
    Vost' capillos es ora tro blanc;
Ma incessante sur le testa vos vos leva—
    Debe vos facer lo, sia franc?”

"Io timeva, quando illos era brun,
    A mi cerebro un accidente;
Ma ora que certo io habe necun,
    Io lo face repetitemente."

"Car vetulo, que vos non me comprende mal,
    Troppo grasse que vos deveniva;"
Vos ancora face ille saltos mortal—
    Conta, per favor, que vos motiva?

Diceva le sage in buclas de argento:
    "Mi membros restava vigorose
Per usar de iste bonissime unguento—
    Compra un poco, non es costose."

"Vos es vetule," le juvene le voca,
    "e masticar cosas dur es trica
Ma vos mangiava usque le becco del oca
    Como vos lo face, me explica?

"Quando juvene, io jam iva a judicio,
    E disputava con mi marita;
E le maxilla, post tante sacrificios,
    Indurava al resto del vita."

"Vos es vetule, on suppone que le viso
    non plus es qua in juventute
Ma vos balancia le anguilla sur le naso
    Que vos faceva tan astute"?

"Io respondeva tres questiones, illo basta,
       Non te da aeres e non plus bala!
Con tante nonsensos, mi patientia se guasta.
    Va o io te pulsa per le scala!"

“Isto non esseva dicte correcto,” diceva le Eruca.

“Non assatis correcto, io lo time,” diceva Alice, timidemente: “alcun del parolas ha essite alterate.”

“Illo es errate del principio al fin,” diceva le Eruca, decisemente; e il habeva un silentio durante alcun minutas.

Le Eruca era le prime a parlar.

De que grandor vole vos esser?” illo demandava.

“Oh, io non es meticulose con grandores,” Alice hastivemente replicava; “solo il place a necuno cambiar de grandor repetitemente, vos sape.”

“Io non sape,” diceva le Eruca.

Alice diceva nihil: illa nunquam habeva essite tante vices contradicte in tote su vita antea, e illa sentiva que illa iva perder su calma.
“Es vos contente ora?” diceva le Eruca.

“Ben, il me placerea esser un poc major, senior, si vos non se importa,” diceva Alice: “tres pollices [7,5 cm] es un altura assi miserabile pro haber.”

“Illo es un altura multo bon in veritate!” diceva le Eruca furiose, ponente se erecte durante que parlava (illo era exactemente tres pollices alte).

“Ma io non es accostumate a illo!” supplicava le povre Alice in un tono commovente. E illa pensava con se mesme “Io volerea que le creaturas non era tanto facilemente offendite!”

“Vos se habitua a illo post alcun tempore,” diceva le Eruca; e poneva le nargile in su bucca, e comenciava a fumar novemente.

Ille tempore Alice attendeva patientemente usque decider a parlar novemente. In un minuta o duo le Eruca tirava le nargile del bucca, e oscitava un o duo vices, e se succuteva. Tunc illo descendeva le champignon, e repeva per le herba, e solmente commentava, durante que vadeva, “Un latere la facera plus alte, e le altere la facera plus basse.”

“Un latere de que? Le altere latere de que?” pensava Alice con se mesme.

“Del champignon,” diceva le Eruca, justo como si illa habeva demandate in alte voce; e in un altere momento illo era foras de vista.

Alice reguardava le champignon con le aere pensative durante un minuta, essayante discerner qual era su duo lateres; e, como illo era perfectemente rotunde, illa lo trovava un question multo difficile. Totevia, al fin illa extendeva su bracios circum illo tanto longe quanto era possibile, e lo rumpeva un morsello del bordo con cata mano.

“E ora qual es qual?” illa se diceva, e mordettava un poc del morsello in le mano derecte pro essayar le effecto. Le momento sequente illa sentiva un colpo violente sub su mento: illo habeva attingite su pede!”

Illa era vermente espaventate con iste multo subite cambio, ma illa sentiva que il habeva   nulle tempore a perder, post que illa reduceva rapidemente: dunque illa presto se effortiava a mangiar un poco del altere morsello. Su mento era premite tanto presso verso su pede, que a pena il habeva spatio pro aperir su bucca; ma illa succedeva al fin, e se arrangiava a inglutir un poco del morsello in le mano sinistre.

“Uf, mi capite es libere al fin!” diceva Alice in un tono de delecto, le qual deveniva in allerta in un altere momento, quando illa notava que on non poteva trovar su humeros in ulle parte: toto que illa poteva vider, quando mirava a basso, era un immense longitude de collo, le qual semblava eriger se como un pedunculo sur un mar de folios verde que jaceva longe infra illa.

“Que pote esser tote ille cosas verde? diceva Alice. “E a ubi se ha vadite mi humeros? E oh, mi povre manos, como esque io non pote vider vos?” Illa los moveva, durante que parlava, ma  nulle effecto semblava resultar, salvo un parve succussa inter le distante folios verde.

Post que il semblava haber nulle chance de portar su manos supra usque su capite, illa essayava portar su capite infra usque illos, e illa se incantava de trovar que su collo se inclinarea facilemente in qualcunque direction, como un serpente. Illa habeva justo succedite a curvar lo a basso in un gratiose zigzag, e immergeva inter le folios, le quales illa trovava esser nulle altere cosa que le cyma del arbores sub le quales illa habeva vagate, quando un  sibilo acute la faceva arretrar pressatemente: un large columba volava verso su facie, e la batteva violentemente con su alas.

“Serpente!” critava le Columba.

“Io non es un serpente!” diceva Alice indignate. “Lassa me!”

“Serpente, io repete!” repeteva le Columba, ma in un tono plus submisse, e addeva, con un specie de singulto, “io essayava ubique, ma nihil sembla contentar los!”

“Io non ha le minime idea de que vos parla,” diceva Alice.

“Io ha essayate le radices, io ha essayate le ripas, io ha essayate le sepes,” le Columba continuava, sin attender la; “ma ille serpentes! Nihil los contenta!”

Alice era de plus in plus confuse, ma illa pensava que de nihil servirea dicer necun altere cosa usque le Columba habeva finite.

“Como si jam non era assatis penose covar le ovos,” diceva le Columba, “ma io debe ancora vigilar le serpentes, nocte e die! Guai, io non habeva un sol batter de palpebras de somno iste tres septimanas!”

“Io regretta multo que vos ha essite enoiate,” diceva Alice, qui comenciava a comprender lo que illo voleva dicer.

“E justo quando io prendeva le arbore plus alte in le bosco,” continuava le Columba, elevante su voce a un crito, “e justo quando io pensava que io esserea libere de illos al fin, illos non se contenta e serpe a basso desde le cello! Ugh, Serpente!”

“Ma io non es un serpente, io vos conta!” diceva Alice. “Io es un—io es un—“

“Ben! Que es vos?” diceva le Columba. “Io pote vider vos essayar inventar alco!”

“Io—io es un pueretta!,” diceva Alice, assatis dubitose, post que illa memorava le multe cambios per le quales illa habeva passate ille die.

“Un historia vermente probabile! diceva le Columba in un tono del plus profunde minusprecio. “Io ha viste multissime puerettas in mi vita, ma nunquam una con un collo assi grande como illo! No, no! Vos es un serpente; e de nihil servi denegar lo. Io suppone que vos me contara postea que vos non jammais ha gustate un ovo!”

“Io jam ha gustate ovos, certemente,” diceva Alice, qui era un puera multo honeste; “ma puerettas mangia ovos assi como le serpentes, vos sape.”

“Io non lo crede,” diceva le Columba; “ma si illas los mangia, ben, tunc illas es un specie de serpente: illo es toto que io pote dicer.”

Illo era un idea assi nove pro Alice, que illa era assatis silente durante un minuta o duo, le qual dava al Columba le opportunitate de adder “Vos cerca ovos, io lo sape assatis ben; e que me  importa si vos es un pueretta o un serpente?”

“Illo importa multissimo a me,” diceva Alice hastivemente; “ma io non cerca ovos, a caso; e, si io cercava, io non volerea le vostres: illos non me place crude.”

“Ma, sia distante, tunc!” diceva le Columba in un tono irritate, durante que se accommodava novemente sur su nido. Alice se quattava inter le arbores tanto ben como illa poteva, perque su collo se intricava inter le ramos, e de tempore in tempore illa habeva que stoppar se e distorquer lo. Post un momento illa memorava que illa ancora prendeva le morsellos de champignon in su manos, e illa se poneva a laborar con attention, mordettante un e tunc le altere, deveniente alcun vices plus alte, e alteres plus basse, usque illa habeva succedite in apportar se a su altura habitual.

Il habeva passate tante tempore desde que illa habeva alco presso del grandor correcte,  que illa se sentiva multo estranie al comencio; ma illa se habituava a illo in poc minutas, e comenciava a parlar con se mesme, como habitualmente, “Ben, le prime medietate de mi plano es complete ora! Quanto confuse tote ille cambios es! Io nunquam essera secur de lo que io va esser de un minuta al altere! Totevia, io retornava a mi grandor correcte: le proxime cosa es, arrivar a ille belle jardin—como io succedera in facer isto, io me demanda?” Quando illa diceva isto, illa arrivava subito a un loco aperite, con un parve casa  in illo circa quatro pedes [1,2 m] alte. “Quicunque vive ibi,” pensava Alice, “io non debe arrivar a illes con iste grandor: perque, io debe espaventar les multissimo!” Dunque illa comenciava a mordettar le morsello in le mano derecte novemente, e non se aventurava a approximar le casa usque illa se apportava a altura de novem pollices [20 cm].

(Continua postea...)
Notas:
  • Original in anglese: "Alice's Adventures in Wonderland", per Lewis Carroll, 1865, con illustrationes de John Tenniel, ambes in dominio public.
  • Traduction a interlingua: "Le aventuras de Alice in le Pais del Meravilias", per Rodrigo Mallmann Guerra, 2016, tote le derectos de iste traduction es reservate.

2016-10-15

Le Aventuras de Alice in le Pais del Meravilias - 4. Le Conilio Invia un Billetto

 (Si tu ancora non lo faceva, tu pote leger le capitulo previe ci: 3. Un Cursa de Caucus e un Longe Conto)

Le Aventuras de Alice in le Pais del Meravilias

4. Le Conilio Invia un Billetto


Il era le Conilio Blanc, qui retornava trottante lentemente, e con le aere anxiose durante que vadeva, como si illo habeva perdite alco; e illa lo audiva murmurante se “Le Duchessa! Le Duchessa! O mi car patas! Oh mi pilos e mustachios! Illa me executara, tanto certo como furettos son furettos! Ubi pote io haber los laxate, io me demanda?” Alice presto presumeva que illo quereva le flabello e le par de blanc guantos de capretto, e illa multo cortesemente comenciava a cercar los, ma non se poteva vider los in ulle parte—toto semblava haber cambiate desde que illa habeva natate in le stagno; e le grande sala, con le tabula de vitro e le parve porta, habeva evanescite completemente.

Multo tosto le Conilio notava Alice, durante que illa cercava, e illo la vocava, in un tono irate, “Basta, Mary Ann, que face tu hic? Curre a casa iste momento, e reporta me un par de guantos e un flabello! Rapido, jam!” E Alice era tanto stupefacte que illa curreva presto in le direction que illo punctava, sin essayar explicar le error que illo habeva committite.

“Ille me confundeva con su camerera,” illa se diceva durante que curreva. “Quanto surprise ille essera quando discoperir qui es io! Ma il es melio apportar le su flabello e su guantos—id es, si io pote trovar los.” Durante que diceva isto, illa trovava un nette casetta, sur cuje porta esseva un placa de bronzo con le nomine “C. BLANC” gravate sur illo. Illa entrava sin batter, e se hastava a ascender le scalas, in un grande timor de incontrar le ver Mary Ann, e esser fortiate a lassar le casa ante que illa habeva trovate le flabello e le guantos.

‘Quanto estranie il sembla,” Alice se diceva, “facer commissiones pro un conilio! Io suppone que Dinah me ordinara commissiones postea!” E illa comenciava a imaginar le tal cosas que evenirea: “Senioretta Alice! Veni directemente a hic, e se prepara pro tu promenada! ‘Io va in un minuta, nurse! Ma io debe vigilar iste cavo de mus usque Dinah retorna, e non lassar que le mus sorti.’ Ma io crede,” Alice continuava, “que illes non lassarea Dinah restar in le casa si illa comenciava a mandar le personas de iste maniera!”

In ille momento illa trovava su cammino intra un parve camera irreprochabile con un tabula presso le fenestra, e sur illo (como illa sperava) un flabello e duo o tres pares de minuscule blanc guantos de capretto: illa prendeva le flabello e un par de guantos, e iva justo lassar le camera, quando su oculos se dirigeva a un parve bottilia que stava presso al speculo. Iste vice il habeva nulle etiquetta con le parolas “BIBE ME“, ma nonobstante illa lo discorcava e lo poneva in su labios. “Io sape que alco interessante  certo eveni,” illa se diceva, “quandocunque io mangia o bibe alco: dunque io tosto videra lo que iste bottilia face. Io spera que illo me face crescer novemente, perque vermente io es assatis fatigate de esser un cosetta assi minuscule!”

E isto de fato eveniva, e multo plus tosto que illa habeva expectate: ante que illa habeva bibite medie bottilia, illa trovava su capite premente verso le tecto, e debeva curvar se pro salvar su collo de rumper se. Illa hastivemente bassava le bottilia, dicente se “Isto jam suffice—Io spera que io cresce plus nihil—Tal como io es, io non pote exir per le porta—Io volerea que io non habeva bibite tanto multissime!”

Guai! Il era troppo tarde pro desirar illo! Illa continuava a crescer, e crescer, e multo tosto habeva que genicular se in le solo: in un altere minuto il non habeva ni mesmo spatio pro isto, e illa experiva le sensation de jacer in le solo con un cubito verso le porta, e le altere bracio curvate circum su capite. Ancora illa continuava a crescer, e, como ultime recurso, illa poneva un bracio foras le fenestra, e un pede  per intra le camino, e se diceva “Ora io pote facer necun altere cosa, quecunque eveni. Que me advenira?”

Fortunatemente pro Alice, le parve bottilia magic habeva ora su integre effecto, e illa non plus cresceva: ancora il era inconfortabile, e, como il semblava non haber le minime chance de que illa exirea del camera novemente, sin dubita illa se sentiva infelice.

“Il era multo plus placente in casa,” pensava le povre Alice, “illac on non sempre cresceva e
diminueva, e on non es mandate per muses e conilios. Io quasi desira que io non habeva entrate ille cavo de conilio—e ancora—e ancora—es assatis curiose, nonne, un tal vita como iste! Io imagina lo que pote haber evenite a me! Quando io soleva leger contos de fees, io imaginava que ille typo de cosa  nunquam eveniva, e ora hic io es in medio de un! Il deberea haber un libro scripte super me, deberea haber!  E si tosto que io cresce, io scribera un— ma io jam es crescite ora,” illa addeva in un tono dolorose: “al minus il ha nulle spatio hic pro crescer plus .”

“Ma tunc,” pensava Alice, “ io nunquam essera plus vetule que io es ora? Isto essera un conforto, de certe maniera—nunquam esser un femina vetule—ma tunc—sempre haber lectiones a apprender! Oh, isto non me placera!

“Oh, tu fatue Alice!” illa se respondeva. “Como pote tu apprender lectiones hic? Guai, il ha a pena spatio pro te, e nulle spatio del toto pro qualcunque libros scholar!”

Dunque illa continuava, primo illa prendeva un latere e tunc le altere, e faceva de illo toto un considerabile conversation; ma post alcun minutas illa audiva un voce que veniva de foras, e illa cessava pro ascoltar lo.

“Mary Ann! Mary Ann!” diceva le voce. “Reporta me mi guantos iste momento!” Tunc veniva un ambular de parve pedes sur le scalas. Alice sapeva que il era le Conilio veniente cercar la, e illa tremeva usque succuter le casa, oblidante completemente que illa era ora circa mille vices plus large que le Conilio, e habeva nulle ration de timer lo.

Tosto le Conilio arrivava al porta, e essayava aperir lo; ma, como le porta aperiva verso le latere interne, e le cubito de Alice era presse fortemente contra illo, iste tentativa se revelava un insuccesso. Alice lo audiva dicer “Tunc io ambira e entrara per le fenestra.”

Isto vos non facera!” pensava Alice, e, post attender usque illa imaginava haber audite le Conilio justo infra le fenestra, illa subito extendeva su mano, e faceva un movimento de attrappar in le aere. Illa non capturava qualcosa, ma illa audiva un parve stridor, un cadita, e un ruito de vitro rumpente, con isto concludeva que possibilemente illo habeva cadite in un estufa de cucumbre, o alcun tal cosa.

Postea veniva un voce irate—del Conilio—“Ludovico! Ludovico! Ubi es vos?” E tunc un voce que illa nunquam habeva audite antea, “Certo que io es hic! Io fode pro pomos, vostre honoro!” 

“Vos pro pomos, vermente!” diceva le Conilio irritatemente. “Hic! Veni e adjuta me con isto!” (Sonos de plus vitros rumpente.)

“Ora dice me, Ludovico, que es illo in le fenestra?”

“Certo, illo esse un braco, vostre honoro!

“Un bracio, imbecille! Qui jammais videva un bracio de iste grandor? Ma como! Illo plena le integre fenestra!”

“Certo, illo lo plena, vostre honoro: ma illo ancora esse un braco.”

“Ben, illo de nihil servi illac, comocunque: va e tira lo de ibi!”

Il habeva un longe silentio post isto, e Alice solo poteva audir susurros aliquando; per exemplo “Certo, illo non me place, vostre honoro, del toto, del toto!” “Face lo que io manda, coardo!” e al fin illa extendeva su mano novemente, e faceva un altere movimento de attrappar in le aere. Iste vice il habeva duo parve stridores, e plus sonos de vitro rumpente. “Quante multe estufas de cucumbre debe haber! Pensava Alice. “Io me demanda lo que illes facera proximo! Si illes vole tirar me per le fenestra, io desira que illes succede! Io es secur que io non vole remaner plus ulle tempore hic!”

Illa attendeva durante alcun tempore sin audir alcun altere cosa: al fin veniva un strepito de multe voces totes parlante al mesme tempore: illa discerneva le parolas: “Ubi es le altere scala?— Ma, io solo debeva apportar un. Bill ha le altere—Bill! Apporta lo hic, pupo!—Hic, pone los in pede in iste angulo—No, attacha los un al altere primo—illos ancora non attinge ni le medietate del necessari—Oh, illos servira multo ben. Non sia meticulose—Hic, Bill! Prende iste corda— Esque le tecto supportara?—Memora ille ardesia laxe—Oh, illo veni a basso! Que nos abassa le capite!” (un ruitose crepitation.) “Ora, qui faceva illo?—Era Bill, io imagina—Qui debe descender le camino?—No, Io non! Vos lo facera!—Ille cosa io alsi non facera!—Bill debe descender—Hic, Bill! Le maestro dice que vos debe descender le camino!”

“Oh! Dunque Bill debe descender le camino, nonne? se diceva Alice. “Guai, illes sembla sempre prender le avantage super Bill! Io non volerea entrar in le pelle de Bill jammais: iste camino es stricte, sin dubita; ma io pensa que io pote calcar un poco!”

Illa mitteva su pede tanto intra le camino como illa poteva, e attendeva usque illa audiva un parve animal (illa non poteva divinar de que sorta illo era) grattante e debattente se per le camino presso supra illa: tunc, se dicente “Iste debe esser Bill,” illa dava un belle calco, e attendeva lo que evenirea proximo.

Le prime cosa que illa audiva era un choro general de “Ibi va Bill!” tunc le sol voce del Conilio—Attrappa le, in le sepe!” tunc silentio , e tunc un altere confusion de voces—“Prende su capite—Da le brandy—Non le suffoca—Que occurreva, vetule companion? Que vos adveniva? Conta lo nos!
Al fin veniva un voce debile e stridulante (“Iste es Bill,” pensava Alice), “Ben, io a pena sape—Non plus, gratias; io es melior ora—ma io es multissimo confuse pro contar les—toto que io sape es, alco me colpava como in ille joculo del diabolo-in-le-cassa, e io volava supra como un rocchetta!”

“Assi vos faceva, vetule companion!” diceva le alteres.

“Nos debe arder le casa!” diceva le voce del Conilio. E Alice vocava, tanto alte como illa poteva, “Si vos lo face, io pone Dinah verso vos!”

Il habeva un silentio mortal instantaneemente, e Alice pensava con se mesme ‘io me demanda que illes facera proximo! Si illes ha alcun senso, illes retira le tecto.” Post un minuta o duo, illes comenciava a mover se novemente, e Alice audiva le Conilio dicer “Un sol carretta de mano sufficera, pro comenciar.”

“Un sol carretta de mano con que?” pensava Alice. Ma illa non habeva plus dubita, in le momento sequente un pluvia de parve petrettas entrava strepente per le fenestra, e alcun de illos la attingeva in le facie. “Io ponera un fin a isto,” illa se diceva, e critava “Es melio non facer illo de nove!” le qual produceva un altere silentio mortal.

Alice notava, con alcun surprisa, que le petrettas tote deveniva parve tortas durante que cadeva al solo, e un idea brillante adveniva a su capite. “Si io mangia un de iste tortas,” illa pensava, “certemente habera alcun cambio in mi grandor; e post que possibilemente illo non pote facer me major, illo debe facer me minor, io suppone.”

Dunque illa inglutiva un del tortas, e era incantata de trovar que illa comenciava a contraher directemente. Si tosto que illa era assatis parve pro transversar le porta, illa exiva currente le casa, e trovava un attruppamento de animales e aves attendente in le exterior. Le povrette Lacerta, Bill, era in le centro, essente retardate per duo porcos de India, qui lo dava alco de un bottilia. Illes tote accurreva verso Alice le momento que illa appareva; ma illa fugiva currente tanto rapido como illa poteva, e tosto se trovava secur in un dense bosco. 

“Le prime cosa que io debe facer,” se diceva Alice, durante que illa vagava per le bosco, “es crescer al mi grandor correcte novemente; e le secunde cosa es trovar mi cammino usque ille jardin adorabile. Io pensa que illo essera le melior plano.”

Il sonava un excellente plano, sin dubita, e multo nettemente e simplicemente arrangiate: le sol difficultate era, que illa non habeva le minor idea de como poner lo in practica; e; durante que illa scrutava anxiosemente inter le arbores, un parve latrato acute justo supra su capite la faceva mirar in alto multo pressatemente.

Un enorme canetto la mirava in basso con large oculos rotunde, e debilemente extendente un pata,  essayante toccar la. “Povretto!” diceva Alice, in un tono amicabile, e illa essayava a pena sibilar a illo; ma illa se espaventava terribilemente sempre que pensava que illo debeva haber fame, in tal caso il esserea multo probabile que illo la mangiarea in despecto de tote su adulation.

Sapiente a pena lo que faceva, illa prendeva un parve morsello de baston, e lo extendeva al canetto: in ille momento le canetto saltava con tote su pedes al aere al mesme tempore, con un latrato de delecto, e curreva verso le baston, e tentava prender lo con le dentes: tunc Alice se evadeva detra un grande cardo, pro evitar esser calcate; e, le momento que illa appareva in le altere latere, le canetto curreva un altere vice verso le baston, e cadeva con le capite sur le calces in su pressa pro prender lo: tunc Alice, pensante que il era quasi como jocar con un cavallo de carga, e expectante a cata momento esser premite sub su pedes, curreva circum le cardo novemente: tunc le canetto comenciava un serie de assaltos verso le baston, currente, a cata vice, multo curte avante e assatis longe retro, e latrante raucamente tote le tempore, usque al fin illo se sedeva multissimo distante, anhelante, tirante le lingua del bucca, e su grande oculos semiclaudeva.

Isto semblava a Alice un bon opportunitate por facer su escappata: dunque illa presto partiva, e curreva usque illa era multo fatigate e foras de halito, e usque le latrato del canetto sonava assatis debile a distantia.

“Nonobstante que canneto tanto amabile illo era!” diceva Alice, durante que illa se appoiava verso un button de auro a reposar se, e se flabellava con un del folios. “Il me placerea multo inseniar lo trucos, si—si io habeva totevia le grandor correcte pro facer lo! Oh vita! Io quasi me habeva oblidate que io debe crescer novemente! Lassa me vider—como io pote attinger iste objectivo? Io suppone que io debe mangiar o biber alcun cosa o altere; ma le grande question es ‘Que?’” 

Le grande question certemente era “Que?” Alice reguardava circum illa le flores e le folios de herba, ma illa non poteva vider nihil que semblava como le cosa correcte a mangiar o biber in ille circumstantias. Il habeva un grande champignon crescente presso illa, con circa le mesme altura que illa, e, quando illa lo habeva reguardate in basso, e de ambe lateres, e detra, il occurreva a illa que deberea tamben reguardar supra e vider lo que era in alto de illo.

Illa se allongava supra in puncta del pedes, e spiava super le bordo del champignon, e su oculos immediatemente se incontrava con les de un grande eruca blau, sedite in alto, con su bracios cruciate, quietemente fumante un longe nargile, e non notante mesmo minimemente ni illa ni qualcunque altere cosa.

(Continua postea...)

Notas:
  • Original in anglese: "Alice's Adventures in Wonderland", per Lewis Carroll, 1865, con illustrationes de John Tenniel, ambes in dominio public.
  • Traduction a interlingua: "Le aventuras de Alice in le Pais del Meravilias", per Rodrigo Mallmann Guerra, 2016, tote le derectos de iste traduction es reservate.

2016-10-02

Le Aventuras de Alice in le Pais del Meravilias - 3. Un Cursa de Caucus e un Longe Cauda

 (Si tu ancora non lo faceva, tu pote leger le capitulo previe ci: 2. Le Stagno de Lacrimas)

Le Aventuras de Alice in le Pais del Meravilias

3. Un Cursa de Caucus e un Longe Cauda


Illes era vermente un gruppo estranie que se assemblava sur le ripa—le aves con plumas immunde, le animales con lor pilos adherente al pelle, e totes guttante, enoiate, e inconfortabile.

Le prime question naturalmente era, como devenir sic de nove: illes habeva un consultation super isto, e post alcun minutas il semblava assatis natural a Alice trovar se parlante familiarmente con illos, como si illa los habeva cognoscite durante tote su vita. In veritate, illa habeva un disputa assatis longe con le Lori, qui al fin deveniva irritate, e solo diceva “io es plus vetule que vos, e io debe saper melio.” E isto Alice non permitterea sin saper que etate illo habeva, e, como le Lori decisemente refusava de revelar su etate, il restava nihil a dicer.

Al fin le Mus, qui semblava esser un persona de alcun autoritate inter illos, vocava “Sede, tote vos, e ascolta me! Io tosto los facera sic de nove!” Illes tote se sedeva presto, in un grande rondo, con le Mus in le centro. Alice manteneva su oculos anxiosemente fixate sur illo, perque illa era secur que prenderea un frigido si illa non deveniva sic multo tosto.

“Ahem!” diceva le Mus con aere de importante. “Es tote vos preste? Isto es le cosa plus sic que io cognosce. Silentio ubique, per favor! ‘Guilhelmo le Conquisitor, cuje causa era favorate per le papa, era tosto submittite al Angleses, qui voleva leaders, e habeva essite ultimemente multo accostumate al usurpation e al conquesta. Edwin e Morcar, le  contes de Mercia e Northumbria—’”

“Ugh!” diceva le Lori, con un fremito.

“Pardona me!” diceva le mus, arrugante le fronte, ma multo politemente. “Parlava vos?”

“Io non!” diceva le Lori, hastivemente.

“Io pensava que vos parlava,” diceva le Mus. “Io procede. ‘Edwin e Morcar, le contes de Mercia e Northumbria, declarava su appoio a ille; e mesmo Stigand, le archiepiscopo patriotic de Canterbury, trovava esser consiliabile—’”

“Trovava que?” diceva le Anate.

“Trovava esser,” le Mus replicava ben enoiatemente: “naturalmente vos sape lo que ‘esser’ significa.”

“Io sape multo ben lo que ‘esser’ significa, quando io trova un esser,” diceva le Anate: “illo es generalmente un rana, o un verme. Le question es, que trovava le archiepiscopo?”

Le Mus non notava iste question, ma pressatemente continuava, “‘—trovava esser consiliabile ir con Edgar Atheling incontrar Guilhelmo e offerer a ille le corona. Le conducta de Guilhelmo primo era moderate. Ma le insolentia de su Normandos—’ Como va vos usque ora, mi cara?” illo continuava, tornante se a Alice durante que parlava.

“Tanto molliate como sempre,” diceva Alice in un tono de melancholia: “illo non sembla siccar me del toto.”

“In ille caso,” diceva le Dodo solemnemente, ponente se in pede. “Io supplica que le reunion se ajorna, pro le immediate adoption de remedios plus energic—”

“Parla interlingua!” diceva le Aquiletto. “Io non sape le significato del medietate de ille longe parolas, e, ultra illo, io non crede que vos lo sape alsi!” E le Aquiletto flecteva le capite a basso pro occultar un surriso: alcun del altere aves faceva risettos audibile.

“Lo que io iva dicer,” diceva le Dodo in un tono offendite, “era, que le melior cosa pro facer nos sic esserea un cursa de caucus.”

“Que es un cursa de caucus?” diceva Alice; non que illa multo voleva saper, ma le Dodo habeva pausate como si illo pensava que alcuno debeva parlar, e necuno altere semblava inclinate a dicer qualcosa.

“Ben,” diceva le Dodo, “le melior maniera de explicar lo es facer lo,” (E, como tu pote voler essayar le cosa tu mesme, alcun die de hiberno, io te contara como le Dodo lo faceva.)

Primo illo marcava un pista de cursa, in un sorta de circulo (“le forma exacte non importa,” illo diceva), e tunc tote le gruppo era placiate per le pista, hic e ibi. Il habeva nulle “Un, duo, tres, e va!”, in veritate illes comenciava a currer quando les placeva, e exiva quando les placeva, de sorta que il non era facile saper quando le cursa terminava. Totevia quando illes habeva currite durante circa un medie hora, e era assatis sic de nove, le Dodo subito vocava “Le cursa terminava!” e illes tote se attruppava circum illo, anhelante, e demandante “Ma qui ha ganiate?”
Iste question le Dodo non poteva responder sin pensar multissimo, e ille stava pro un longe tempore con un sol digito presse sur su fronte (le position in le qual tu sole vider Shakespeare, in le picturas de ille), durante que le alteres attendeva in silentio. Al fin le Dodo diceva “Tote le mundo ha ganiate, e totes debe haber premios.”

“Ma qui debe dar le premios?” un considerabile choro de voces demandava.

“Ben, illa, naturalmente,” diceva le Dodo, punctante a Alice con un sol digito; e le integre gruppo presto se attruppava circum illa, vocante, in un maniera confuse, “Premios! Premios!”

Alice non habeva idea de que facer, e in despero illa poneva su mano in le tasca, e tirava un cassa de confectos (fortunatemente le aqua salate non habeva se mittite in illo), e distribueva los como premios. Il era exactemente un sol pecia pro cata uno.

“Ma illa debe haber un premio pro illa mesme, nonne,” diceva le Mus.

“Naturalmente,” le Dodo replicava multo seriosemente. “Que altere ha vos in vostre tasca?” illo continuava, tornante se a Alice.

“Solo un digital,” diceva Alice tristemente.

“Da me lo,” diceva le Dodo.

Tunc illes tote se attruppava circum illa un altere vice, durante que le Dodo solemnemente presentava le digital, dicente “Nos roga que vos accepta iste elegante digital”; e, quando illo habeva finite iste breve discurso, illes tote se allegrava.

Alice trovava le integre cosa multo absurde, ma illes tote habeva le aere tanto grave que illa non osava rider; e, como illa non poteva pensar qualcosa a dicer, illa simplicemente se inclinava, e prendeva le digital, e se faceva semblar tanto solemne como illa poteva.

Le proxime cosa era mangiar le confectos: isto causava alcun ruito e confusion, post que le aves grande se plangeva de que illos non poteva gustar le lores, e le parves suffocava e debeva esser colpate legiermente in le dorso. Totevia, totes era preste al fin, e illes se sedeva de nove in un rondo, e rogava que le Mus les contava alcun altere cosa.

“Vos promitteva contar nos su historia, nonne,” diceva Alice, “e a causa de que vos odia—ille duo animales con C,” illa addeva in un susurro, medio timente que illo esserea offendite de nove.

“Io ha un longe e triste causa!” diceva le Mus, qui se tornava a Alice, e suspirava.

“Illo es un longe cauda, certemente,” diceva Alice, mirante a basso meraviliate con le cauda del Mus; “ma perque vos lo appella triste?” E illa continuava imaginante le cauda durante que le Mus contava le causa, de maniera que le idea que illa habeva del conto era assi:—
    
    “Furia a un
        mus parlava,
          Quando in casa
             lo trovava, ‘Que
                 nos va a justitia:
                           Io proces-
                             sara a te.—
                              Io non
                            acceptara
                         artificio:
                      Nos debe
                    haber le
                 judicio;
  
                  Que tal 
           iste ma-
        tino io ha  
      nihil a 
       a facer.’  
         Le mus al
            can accu-
             sator, ‘Ma
               dice me
                 car senior, 
                Sin jury
              o judice,
           de que 
         servi 
       ille
   corte?’ 

  ‘Io sera
 le ju-

dice,
  e le jury,’
       diceva
         Furia al
               povre  

                 mure:
               ‘Tu
             sera
            ju-
          di-
      cate,
       e con-
          dem-
              na-
                  te
                 a
             mor-
           te.’


“Vos non attende!” diceva le Mus a Alice, severmente. “A que pensava vos?”

“Io vos roga pardono,” diceva Alice multo humilemente: “vostre cauda ha arrivate al quinte curva, nonne?”

“Vos non me ascoltava, solo mi cauda notava!” critava le Mus, sever e multo irate.

“Vostre cauda nodava!” diceva Alice, sempre preste a facer se utile, e con le aere anxiose. “Oh, lassa me adjutar a disfacer le nodo!”

“Io non facera alcun tal cosa,” diceva le Mus, qui se levava e se vadeva. “Vos me insulta per parlar tal nonsenso!”

“Io non voleva insultar vos!” se defendeva le povre Alice. “Ma vos es tanto facilemente offendite, nonne!”

Le mus solo grunniva in replica.

“Per favor retorna, e fini vostre historia!” Alice lo clamava. E tote le alteres la accompaniava in choro “Si, per favor!” Ma le Mus solo succuteva su capite impatientemente, e ambulava un poco plus rapidemente.

“Qual damno, illo non vole remaner ci!” suspirava le Lori, si tosto que illo era assatis foras de vista; e un vetule Crabba prendeva le opportunitate de dicer a su filia “Ah, mi cara! Que iste sia un lection pro que tu nunquam perde tu calma!”

“Prende vostre lingua, Mama!” diceva le juvene Crabba, un poco irritate. “Vos face mesmo un ostrea perder le patientia!”

“Io volerea haber nostre Dinah hic, como io vole!” diceva Alice in alte voce, dirigente se a necuno in particular. “Illa tosto lo reportarea hic!.”

“E qui es Dinah, si io pote aventurar me a demandar le question?” diceva le Lori.

Alice replicava avidemente, perque illa era sempre preste a parlar super su animal: “Dinah es nostre catta. E illa es un grande maestro in attrappar muses, vos non imagina! E oh, io volerea que vos poteva vider la post aves! Ben, illa mangiarea un avetto tanto tosto como illa lo mirava!”

Iste discurso causava un inquietude remarcabile inter le gruppo. Alcun del aves se hastava a sortir presto: un vetule Pica comenciava a se involver attentemente, remarcante “Io vermente debe ir a casa: le aere nocturne non beneface mi gorga!” E un Canario vocava su filios in un tremule voce, “Veni con me, mi caros! Il es jam le hora que tote vos debe esser in lecto!” Sur varie pretextos tote illes se vadeva, e Alice era tosto lassate sol.

“Io volerea non haber mentionate Dinah!” illa se diceva in un tono de melancholia.” Necuno sembla amar la, hic in basso, e io es secur que illa es le melior catto in le mundo! Oh, mi car Dinah! Io me demanda si io jammais te videra novemente!” E hic le povre Alice comenciava a plorar de nove, perque illa se sentiva multo sol e melancholic. In un instante, totevia, illa de nove audiva un parve ambular de pedes a distantia, e illa mirava supra avidemente, medio sperante que le Mus habeva cambiate de idea, e retornava pro finir su historia.

(Continua postea...)

Notas:
  • Original in anglese: "Alice's Adventures in Wonderland", per Lewis Carroll, 1865, con illustrationes de John Tenniel, ambes in dominio public.
  • Traduction a interlingua: "Le aventuras de Alice in le Pais del Meravilias", per Rodrigo Mallmann Guerra, 2016, tote le derectos de iste traduction es reservate.