2016-10-15

Le Aventuras de Alice in le Pais del Meravilias - 4. Le Conilio Invia un Billetto

 (Si tu ancora non lo faceva, tu pote leger le capitulo previe ci: 3. Un Cursa de Caucus e un Longe Conto)

Le Aventuras de Alice in le Pais del Meravilias

4. Le Conilio Invia un Billetto


Il era le Conilio Blanc, qui retornava trottante lentemente, e con le aere anxiose durante que vadeva, como si illo habeva perdite alco; e illa lo audiva murmurante se “Le Duchessa! Le Duchessa! O mi car patas! Oh mi pilos e mustachios! Illa me executara, tanto certo como furettos son furettos! Ubi pote io haber los laxate, io me demanda?” Alice presto presumeva que illo quereva le flabello e le par de blanc guantos de capretto, e illa multo cortesemente comenciava a cercar los, ma non se poteva vider los in ulle parte—toto semblava haber cambiate desde que illa habeva natate in le stagno; e le grande sala, con le tabula de vitro e le parve porta, habeva evanescite completemente.

Multo tosto le Conilio notava Alice, durante que illa cercava, e illo la vocava, in un tono irate, “Basta, Mary Ann, que face tu hic? Curre a casa iste momento, e reporta me un par de guantos e un flabello! Rapido, jam!” E Alice era tanto stupefacte que illa curreva presto in le direction que illo punctava, sin essayar explicar le error que illo habeva committite.

“Ille me confundeva con su camerera,” illa se diceva durante que curreva. “Quanto surprise ille essera quando discoperir qui es io! Ma il es melio apportar le su flabello e su guantos—id es, si io pote trovar los.” Durante que diceva isto, illa trovava un nette casetta, sur cuje porta esseva un placa de bronzo con le nomine “C. BLANC” gravate sur illo. Illa entrava sin batter, e se hastava a ascender le scalas, in un grande timor de incontrar le ver Mary Ann, e esser fortiate a lassar le casa ante que illa habeva trovate le flabello e le guantos.

‘Quanto estranie il sembla,” Alice se diceva, “facer commissiones pro un conilio! Io suppone que Dinah me ordinara commissiones postea!” E illa comenciava a imaginar le tal cosas que evenirea: “Senioretta Alice! Veni directemente a hic, e se prepara pro tu promenada! ‘Io va in un minuta, nurse! Ma io debe vigilar iste cavo de mus usque Dinah retorna, e non lassar que le mus sorti.’ Ma io crede,” Alice continuava, “que illes non lassarea Dinah restar in le casa si illa comenciava a mandar le personas de iste maniera!”

In ille momento illa trovava su cammino intra un parve camera irreprochabile con un tabula presso le fenestra, e sur illo (como illa sperava) un flabello e duo o tres pares de minuscule blanc guantos de capretto: illa prendeva le flabello e un par de guantos, e iva justo lassar le camera, quando su oculos se dirigeva a un parve bottilia que stava presso al speculo. Iste vice il habeva nulle etiquetta con le parolas “BIBE ME“, ma nonobstante illa lo discorcava e lo poneva in su labios. “Io sape que alco interessante  certo eveni,” illa se diceva, “quandocunque io mangia o bibe alco: dunque io tosto videra lo que iste bottilia face. Io spera que illo me face crescer novemente, perque vermente io es assatis fatigate de esser un cosetta assi minuscule!”

E isto de fato eveniva, e multo plus tosto que illa habeva expectate: ante que illa habeva bibite medie bottilia, illa trovava su capite premente verso le tecto, e debeva curvar se pro salvar su collo de rumper se. Illa hastivemente bassava le bottilia, dicente se “Isto jam suffice—Io spera que io cresce plus nihil—Tal como io es, io non pote exir per le porta—Io volerea que io non habeva bibite tanto multissime!”

Guai! Il era troppo tarde pro desirar illo! Illa continuava a crescer, e crescer, e multo tosto habeva que genicular se in le solo: in un altere minuto il non habeva ni mesmo spatio pro isto, e illa experiva le sensation de jacer in le solo con un cubito verso le porta, e le altere bracio curvate circum su capite. Ancora illa continuava a crescer, e, como ultime recurso, illa poneva un bracio foras le fenestra, e un pede  per intra le camino, e se diceva “Ora io pote facer necun altere cosa, quecunque eveni. Que me advenira?”

Fortunatemente pro Alice, le parve bottilia magic habeva ora su integre effecto, e illa non plus cresceva: ancora il era inconfortabile, e, como il semblava non haber le minime chance de que illa exirea del camera novemente, sin dubita illa se sentiva infelice.

“Il era multo plus placente in casa,” pensava le povre Alice, “illac on non sempre cresceva e
diminueva, e on non es mandate per muses e conilios. Io quasi desira que io non habeva entrate ille cavo de conilio—e ancora—e ancora—es assatis curiose, nonne, un tal vita como iste! Io imagina lo que pote haber evenite a me! Quando io soleva leger contos de fees, io imaginava que ille typo de cosa  nunquam eveniva, e ora hic io es in medio de un! Il deberea haber un libro scripte super me, deberea haber!  E si tosto que io cresce, io scribera un— ma io jam es crescite ora,” illa addeva in un tono dolorose: “al minus il ha nulle spatio hic pro crescer plus .”

“Ma tunc,” pensava Alice, “ io nunquam essera plus vetule que io es ora? Isto essera un conforto, de certe maniera—nunquam esser un femina vetule—ma tunc—sempre haber lectiones a apprender! Oh, isto non me placera!

“Oh, tu fatue Alice!” illa se respondeva. “Como pote tu apprender lectiones hic? Guai, il ha a pena spatio pro te, e nulle spatio del toto pro qualcunque libros scholar!”

Dunque illa continuava, primo illa prendeva un latere e tunc le altere, e faceva de illo toto un considerabile conversation; ma post alcun minutas illa audiva un voce que veniva de foras, e illa cessava pro ascoltar lo.

“Mary Ann! Mary Ann!” diceva le voce. “Reporta me mi guantos iste momento!” Tunc veniva un ambular de parve pedes sur le scalas. Alice sapeva que il era le Conilio veniente cercar la, e illa tremeva usque succuter le casa, oblidante completemente que illa era ora circa mille vices plus large que le Conilio, e habeva nulle ration de timer lo.

Tosto le Conilio arrivava al porta, e essayava aperir lo; ma, como le porta aperiva verso le latere interne, e le cubito de Alice era presse fortemente contra illo, iste tentativa se revelava un insuccesso. Alice lo audiva dicer “Tunc io ambira e entrara per le fenestra.”

“Isto vos non facera!” pensava Alice, e, post attender usque illa imaginava haber audite le Conilio justo infra le fenestra, illa subito extendeva su mano, e faceva un movimento de attrappar in le aere. Illa non capturava qualcosa, ma illa audiva un parve stridor, un cadita, e un ruito de vitro rumpente, con isto concludeva que possibilemente illo habeva cadite in un estufa de cucumbre, o alcun tal cosa.

Postea veniva un voce irate—del Conilio—“Ludoviko! Ludoviko! Ubi es vos?” E tunc un voce que illa nunquam habeva audite antea, “Certo, io estas hic! Io excava le pomos, via honoro!” 

“Vos excava le pomos, vermente!” diceva le Conilio irritatemente. “Hic! Veni e adjuta me con isto!” (Sonos de plus vitros rumpente.)

“Ora dice me, Ludoviko, que es illo in le fenestra?”

“Certo, illo estas un brako, via honoro!

“Un bracio, imbecille! Qui jammais videva un bracio de iste grandor? Ma como! Illo plena le integre fenestra!”

“Certo, illo lo plena, via honoro: ma illo de facto estas un brako.”

“Ben, illo de nihil servi illac, comocunque: va e tira lo de ibi!”

Il habeva un longe silentio post isto, e Alice solo poteva audir susurros aliquando; per exemplo “Certo, illo non me place, via honoro, del toto, del toto!” “Face lo que io manda, coardo!” e al fin illa extendeva su mano novemente, e faceva un altere movimento de attrappar in le aere. Iste vice il habeva duo parve stridores, e plus sonos de vitro rumpente. “Quante multe estufas de cucumbre debe haber! Pensava Alice. “Io me demanda lo que illes facera proximo! Si illes vole tirar me per le fenestra, io desira que illes succede! Io es secur que io non vole remaner plus ulle tempore hic!”

Illa attendeva durante alcun tempore sin audir alcun altere cosa: al fin veniva un strepito de multe voces totes parlante al mesme tempore: illa discerneva le parolas: “Ubi es le altere scala?— Ma, io solo debeva apportar un. Bill ha le altere—Bill! Apporta lo hic, pupo!—Hic, pone los in pede in iste angulo—No, attacha los un al altere primo—illos ancora non attinge ni le medietate del necessari—Oh, illos servira multo ben. Non sia meticulose—Hic, Bill! Prende iste corda— Esque le tecto supportara?—Memora ille ardesia laxe—Oh, illo veni a basso! Que nos abassa le capite!” (un ruitose crepitation.) “Ora, qui faceva illo?—Era Bill, io imagina—Qui debe descender le camino?—No, Io non! Vos lo facera!—Ille cosa io alsi non facera!—Bill debe descender—Hic, Bill! Le maestro dice que vos debe descender le camino!”

“Oh! Dunque Bill debe descender le camino, nonne? se diceva Alice. “Guai, illes sembla sempre prender le avantage super Bill! Io non volerea entrar in le pelle de Bill jammais: iste camino es stricte, sin dubita; ma io pensa que io pote calcar un poco!”

Illa mitteva su pede tanto intra le camino como illa poteva, e attendeva usque illa audiva un parve animal (illa non poteva divinar de que sorta illo era) grattante e debattente se per le camino presso supra illa: tunc, se dicente “Iste debe esser Bill,” illa dava un belle calco, e attendeva lo que evenirea proximo.

Le prime cosa que illa audiva era un choro general de “Ibi va Bill!” tunc le sol voce del Conilio—Attrappa le, in le sepe!” tunc silentio , e tunc un altere confusion de voces—“Prende su capite—Da le brandy—Non le suffoca—Que occurreva, vetule companion? Que vos adveniva? Conta lo nos!
Al fin veniva un voce debile e stridulante (“Iste es Bill,” pensava Alice), “Ben, io a pena sape—Non plus, gratias; io es melior ora—ma io es multissimo confuse pro contar les—toto que io sape es, alco me colpava como in ille joculo del diabolo-in-le-cassa, e io volava supra como un rocchetta!”

“Assi vos faceva, vetule companion!” diceva le alteres.

“Nos debe arder le casa!” diceva le voce del Conilio. E Alice vocava, tanto alte como illa poteva, “Si vos lo face, io pone Dinah verso vos!”

Il habeva un silentio mortal instantaneemente, e Alice pensava con se mesme ‘io me demanda que illes facera proximo! Si illes ha alcun senso, illes retira le tecto.” Post un minuta o duo, illes comenciava a mover se novemente, e Alice audiva le Conilio dicer “Un sol carretta de mano sufficera, pro comenciar.”

“Un sol carretta de mano con que?” pensava Alice. Ma illa non habeva plus dubita, in le momento sequente un pluvia de parve petrettas entrava strepente per le fenestra, e alcun de illos la attingeva in le facie. “Io ponera un fin a isto,” illa se diceva, e critava “Es melio non facer illo de nove!” le qual produceva un altere silentio mortal.

Alice notava, con alcun surprisa, que le petrettas tote deveniva parve tortas durante que cadeva al solo, e un idea brillante adveniva a su capite. “Si io mangia un de iste tortas,” illa pensava, “certemente habera alcun cambio in mi grandor; e post que possibilemente illo non pote facer me major, illo debe facer me minor, io suppone.”

Dunque illa inglutiva un del tortas, e era incantata de trovar que illa comenciava a contraher directemente. Si tosto que illa era assatis parve pro transversar le porta, illa exiva currente le casa, e trovava un attruppamento de animales e aves attendente in le exterior. Le povrette Lacerta, Bill, era in le centro, essente retardate per duo porcos de India, qui lo dava alco de un bottilia. Illes tote accurreva verso Alice le momento que illa appareva; ma illa fugiva currente tanto rapido como illa poteva, e tosto se trovava secur in un dense bosco. 

“Le prime cosa que io debe facer,” se diceva Alice, durante que illa vagava per le bosco, “es crescer al mi grandor correcte novemente; e le secunde cosa es trovar mi cammino usque ille jardin adorabile. Io pensa que illo essera le melior plano.”

Il sonava un excellente plano, sin dubita, e multo nettemente e simplicemente arrangiate: le sol difficultate era, que illa non habeva le minor idea de como poner lo in practica; e; durante que illa scrutava anxiosemente inter le arbores, un parve latrato acute justo supra su capite la faceva mirar in alto multo pressatemente.

Un enorme canetto la mirava in basso con large oculos rotunde, e debilemente extendente un pata,  essayante toccar la. “Povretto!” diceva Alice, in un tono amicabile, e illa essayava a pena sibilar a illo; ma illa se espaventava terribilemente sempre que pensava que illo debeva haber fame, in tal caso il esserea multo probabile que illo la mangiarea in despecto de tote su adulation.

Sapiente a pena lo que faceva, illa prendeva un parve morsello de baston, e lo extendeva al canetto: in ille momento le canetto saltava con tote su pedes al aere al mesme tempore, con un latrato de delecto, e curreva verso le baston, e tentava prender lo con le dentes: tunc Alice se evadeva detra un grande cardo, pro evitar esser calcate; e, le momento que illa appareva in le altere latere, le canetto curreva un altere vice verso le baston, e cadeva con le capite sur le calces in su pressa pro prender lo: tunc Alice, pensante que il era quasi como jocar con un cavallo de carga, e expectante a cata momento esser premite sub su pedes, curreva circum le cardo novemente: tunc le canetto comenciava un serie de assaltos verso le baston, currente, a cata vice, multo curte avante e assatis longe retro, e latrante raucamente tote le tempore, usque al fin illo se sedeva multissimo distante, anhelante, tirante le lingua del bucca, e su grande oculos semiclaudeva.

Isto semblava a Alice un bon opportunitate por facer su escappata: dunque illa presto partiva, e curreva usque illa era multo fatigate e foras de halito, e usque le latrato del canetto sonava assatis debile a distantia.

“Nonobstante que canneto tanto amabile illo era!” diceva Alice, durante que illa se appoiava verso un button de auro a reposar se, e se flabellava con un del folios. “Il me placerea multo inseniar lo trucos, si—si io habeva totevia le grandor correcte pro facer lo! Oh vita! Io quasi me habeva oblidate que io debe crescer novemente! Lassa me vider—como io pote attinger iste objectivo? Io suppone que io debe mangiar o biber alcun cosa o altere; ma le grande question es ‘Que?’” 

Le grande question certemente era “Que?” Alice reguardava circum illa le flores e le folios de herba, ma illa non poteva vider nihil que semblava como le cosa correcte a mangiar o biber in ille circumstantias. Il habeva un grande champignon crescente presso illa, con circa le mesme altura que illa, e, quando illa lo habeva reguardate in basso, e de ambe lateres, e detra, il occurreva a illa que deberea tamben reguardar supra e vider lo que era in alto de illo.

Illa se allongava supra in puncta del pedes, e spiava super le bordo del champignon, e su oculos immediatemente se incontrava con les de un grande eruca blau, sedite in alto, con su bracios cruciate, quietemente fumante un longe nargile, e non notante mesmo minimemente ni illa ni qualcunque altere cosa.

(Continua postea...)

Notas:
  • Original in anglese: "Alice's Adventures in Wonderland", per Lewis Carroll, 1865, con illustrationes de John Tenniel, ambes in dominio public.
  • Traduction a interlingua: "Le aventuras de Alice in le Pais del Meravilias", per Rodrigo Mallmann Guerra, 2016, tote le derectos de iste traduction es reservate.

2016-10-02

Le Aventuras de Alice in le Pais del Meravilias - 3. Un Cursa de Caucus e un Longe Cauda

 (Si tu ancora non lo faceva, tu pote leger le capitulo previe ci: 2. Le Stagno de Lacrimas)

Le Aventuras de Alice in le Pais del Meravilias

3. Un Cursa de Caucus e un Longe Cauda


Illes era vermente un gruppo estranie que se assemblava sur le ripa—le aves con plumas immunde, le animales con lor pilos adherente al pelle, e totes guttante, enoiate, e inconfortabile.

Le prime question naturalmente era, como devenir sic de nove: illes habeva un consultation super isto, e post alcun minutas il semblava assatis natural a Alice trovar se parlante familiarmente con illos, como si illa los habeva cognoscite durante tote su vita. In veritate, illa habeva un disputa assatis longe con le Lori, qui al fin deveniva irritate, e solo diceva “io es plus vetule que vos, e io debe saper melio.” E isto Alice non permitterea sin saper que etate illo habeva, e, como le Lori decisemente refusava de revelar su etate, il restava nihil a dicer.

Al fin le Mus, qui semblava esser un persona de alcun autoritate inter illos, vocava “Sede, tote vos, e ascolta me! Io tosto los facera sic de nove!” Illes tote se sedeva presto, in un grande rondo, con le Mus in le centro. Alice manteneva su oculos anxiosemente fixate sur illo, perque illa era secur que prenderea un frigido si illa non deveniva sic multo tosto.

“Ahem!” diceva le Mus con aere de importante. “Es tote vos preste? Isto es le cosa plus sic que io cognosce. Silentio ubique, per favor! ‘Guilhelmo le Conquisitor, cuje causa era favorate per le papa, era tosto submittite al Angleses, qui voleva leaders, e habeva essite ultimemente multo accostumate al usurpation e al conquesta. Edwin e Morcar, le  contes de Mercia e Northumbria—’”

“Ugh!” diceva le Lori, con un fremito.

“Pardona me!” diceva le mus, arrugante le fronte, ma multo politemente. “Parlava vos?”

“Io non!” diceva le Lori, hastivemente.

“Io pensava que vos parlava,” diceva le Mus. “Io procede. ‘Edwin e Morcar, le contes de Mercia e Northumbria, declarava su appoio a ille; e mesmo Stigand, le archiepiscopo patriotic de Canterbury, trovava esser consiliabile—’”

“Trovava que?” diceva le Anate.

“Trovava esser,” le Mus respondeva ben enoiatemente: “naturalmente vos sape lo que ‘esser’ significa.”

“Io sape multo ben lo que ‘esser’ significa, quando io trova un esser,” diceva le Anate: “illo es generalmente un rana, o un verme. Le question es, que trovava le archiepiscopo?”

Le Mus non notava iste question, ma pressatemente continuava, “‘—trovava esser consiliabile ir con Edgar Atheling incontrar Guilhelmo e offerer a ille le corona. Le conducta de Guilhelmo primo era moderate. Ma le insolentia de su Normandos—’ Como va vos usque ora, mi cara?” illo continuava, tornante se a Alice durante que parlava.

“Tanto molliate como sempre,” diceva Alice in un tono de melancholia: “illo non sembla siccar me del toto.”

“In ille caso,” diceva le Dodo solemnemente, ponente se in pede. “Io supplica que le reunion se ajorna, pro le immediate adoption de remedios plus energic—”

“Parla interlingua!” diceva le Aquiletto. “Io non sape le significato del medietate de ille longe parolas, e, ultra illo, io non crede que vos lo sape alsi!” E le Aquiletto flecteva le capite a basso pro occultar un surriso: alcun del altere aves faceva risettos audibile.

“Lo que io iva dicer,” diceva le Dodo in un tono offendite, “era, que le melior cosa pro facer nos sic esserea un cursa de caucus.”

“Que es un cursa de caucus?” diceva Alice; non que illa multo voleva saper, ma le Dodo habeva pausate como si illo pensava que alcuno debeva parlar, e necuno altere semblava inclinate a dicer qualcosa.

“Ben,” diceva le Dodo, “le melior maniera de explicar lo es facer lo,” (E, como tu pote voler essayar le cosa tu mesme, alcun die de hiberno, io te contara como le Dodo lo faceva.)

Primo illo marcava un pista de cursa, in un sorta de circulo (“le forma exacte non importa,” illo diceva), e tunc tote le gruppo era placiate per le pista, hic e ibi. Il habeva nulle “Un, duo, tres, e va!”, in veritate illes comenciava a currer quando les placeva, e exiva quando les placeva, de sorta que il non era facile saper quando le cursa terminava. Totevia quando illes habeva currite durante circa un medie hora, e era assatis sic de nove, le Dodo subito vocava “Le cursa terminava!” e illes tote se attruppava circum illo, anhelante, e demandante “Ma qui ha ganiate?”
Iste question le Dodo non poteva responder sin pensar multissimo, e ille stava pro un longe tempore con un sol digito presse sur su fronte (le position in le qual tu sole vider Shakespeare, in le picturas de ille), durante que le alteres attendeva in silentio. Al fin le Dodo diceva “Tote le mundo ha ganiate, e totes debe haber premios.”

“Ma qui debe dar le premios?” un considerabile choro de voces demandava.

“Ben, illa, naturalmente,” diceva le Dodo, punctante a Alice con un sol digito; e le integre gruppo presto se attruppava circum illa, vocante, in un maniera confuse, “Premios! Premios!”

Alice non habeva idea de que facer, e in despero illa poneva su mano in le tasca, e tirava un cassa de confectos (fortunatemente le aqua salate non habeva se mittite in illo), e distribueva los como premios. Il era exactemente un sol pecia pro cata uno.

“Ma illa debe haber un premio pro illa mesme, nonne,” diceva le Mus.

“Naturalmente,” le Dodo respondeva multo seriosemente. “Que altere ha vos in vostre tasca?” illo continuava, tornante se a Alice.

“Solo un digital,” diceva Alice tristemente.

“Da me lo,” diceva le Dodo.

Tunc illes tote se attruppava circum illa un altere vice, durante que le Dodo solemnemente presentava le digital, dicente “Nos roga que vos accepta iste elegante digital”; e, quando illo habeva finite iste breve discurso, illes tote se allegrava.

Alice trovava le integre cosa multo absurde, ma illes tote habeva le aere tanto grave que illa non osava rider; e, como illa non poteva pensar qualcosa a dicer, illa simplicemente se inclinava, e prendeva le digital, e se faceva semblar tanto solemne como illa poteva.

Le proxime cosa era mangiar le confectos: isto causava alcun ruito e confusion, post que le aves grande se plangeva de que illos non poteva gustar le lores, e le parves suffocava e debeva esser colpate legiermente in le dorso. Totevia, totes era preste al fin, e illes se sedeva de nove in un rondo, e rogava que le Mus les contava alcun altere cosa.

“Vos promitteva contar nos su historia, nonne,” diceva Alice, “e a causa de que vos odia—ille duo animales con C,” illa addeva in un susurro, medio timente que illo esserea offendite de nove.

“Io ha un longe e triste causa!” diceva le Mus, qui se tornava a Alice, e suspirava.

“Illo es un longe cauda, certemente,” diceva Alice, mirante a basso meraviliate con le cauda del Mus; “ma perque vos lo appella triste?” E illa continuava imaginante le cauda durante que le Mus contava le causa, de maniera que le idea que illa habeva del conto era assi:—
    
    “Furia a un
        mus parlava,
          Quando in casa
             lo trovava, ‘Que
                 nos va a justitia:
                           Io proces-
                             sara a te.—
                              Io non
                            acceptara
                         artificio:
                      Nos debe
                    haber le
                 judicio;
  
                  Que tal 
           iste ma-
        tino io ha  
      nihil a 
       a facer.’  
         Le mus al
            can accu-
             sator, ‘Ma
               dice me
                 car senior, 
                Sin jury
              o judice,
           de que 
         servi 
       ille
   corte?’ 

  ‘Io sera
 le ju-

dice,
  e le jury,’
       diceva
         Furia al
               povre  

                 mure:
               ‘Tu
             sera
            ju-
          di-
      cate,
       e con-
          dem-
              na-
                  te
                 a
             mor-
           te.’


“Vos non attende!” diceva le Mus a Alice, severmente. “A que pensava vos?”

“Io vos roga pardono,” diceva Alice multo humilemente: “vostre cauda ha arrivate al quinte curva, nonne?”

“Vos non me ascoltava, solo mi cauda notava!” critava le Mus, sever e multo irate.

“Vostre cauda nodava!” diceva Alice, sempre preste a facer se utile, e con le aere anxiose. “Oh, lassa me adjutar a disfacer le nodo!”

“Io non facera alcun tal cosa,” diceva le Mus, qui se levava e se vadeva. “Vos me insulta per parlar tal nonsenso!”

“Io non voleva insultar vos!” se defendeva le povre Alice. “Ma vos es tanto facilemente offendite, nonne!”

Le mus solo grunniva in replica.

“Per favor retorna, e fini vostre historia!” Alice lo clamava. E tote le alteres la accompaniava in choro “Si, per favor!” Ma le Mus solo succuteva su capite impatientemente, e ambulava un poco plus rapidemente.

“Qual damno, illo non vole remaner ci!” suspirava le Lori, si tosto que illo era assatis foras de vista; e un vetule Crabba prendeva le opportunitate de dicer a su filia “Ah, mi cara! Que iste sia un lection pro que tu nunquam perde tu calma!”

“Tene vostre lingua, Mama!” diceva le juvene Crabba, un poco irritate. “Vos face mesmo un ostrea perder le patientia!”

“Io volerea haber nostre Dinah hic, como io vole!” diceva Alice in alte voce, dirigente se a necuno in particular. “Illa tosto lo reportarea hic!.”

“E qui es Dinah, si io pote aventurar me a demandar le question?” diceva le Lori.

Alice respondeva avidemente, perque illa era sempre preste a parlar super su animal: “Dinah es nostre catta. E illa es un grande maestro in attrappar muses, vos non imagina! E oh, io volerea que vos poteva vider la post aves! Ben, illa mangiarea un avetto tanto tosto como illa lo mirava!”

Iste discurso causava un inquietude remarcabile inter le gruppo. Alcun del aves se hastava a sortir presto: un vetule Pica comenciava a se involver attentemente, remarcante “Io vermente debe ir a casa: le aere nocturne non beneface mi gorga!” E un Canario vocava su filios in un tremule voce, “Veni con me, mi caros! Il es jam le hora que tote vos debe esser in lecto!” Sur varie pretextos tote illes se vadeva, e Alice era tosto lassate sol.

“Io volerea non haber mentionate Dinah!” illa se diceva in un tono de melancholia.” Necuno sembla amar la, hic in basso, e io es secur que illa es le melior catto in le mundo! Oh, mi car Dinah! Io me demanda si io jammais te videra novemente!” E hic le povre Alice comenciava a plorar de nove, perque illa se sentiva multo sol e melancholic. In un instante, totevia, illa de nove audiva un parve ambular de pedes a distantia, e illa mirava supra avidemente, medio sperante que le Mus habeva cambiate de idea, e retornava pro finir su historia.

(Continua postea...)

Notas:
  • Original in anglese: "Alice's Adventures in Wonderland", per Lewis Carroll, 1865, con illustrationes de John Tenniel, ambes in dominio public.
  • Traduction a interlingua: "Le aventuras de Alice in le Pais del Meravilias", per Rodrigo Mallmann Guerra, 2016, tote le derectos de iste traduction es reservate.

2016-09-17

Le Aventuras de Alice in le Pais del Meravilias - 2. Le Stagno de Lacrimas

 (Si tu ancora non lo faceva, tu pote leger le capitulo previe ci: 1. Intra le Cavo de Conilio)

Le Aventuras de Alice in le Pais del Meravilias

2. Le Stagno de Lacrimas 


‘De plus in plus curiosissime!’ clamava Alice (illa era tanto surprisa, que per le momento illa realmente oblidava como parlar bon interlingua); ‘ora io me extende como le plus grande telescopio que jammais existeva! Adeo, pedes!’ (perque quando illa reguardava su pedes in basso, illos semblava esser quasi foras de vista, de tanto que se distantiava). ‘Oh, mi povre pedettos, io me demanda qui los vestira vostre scarpas e calceas ora, caros? Io es secur que io non potera! Io essera multissimo distante pro turbar me con vos: vos debe arrangiar se in le melior maniera que vos pote;—ma io debe esser gentil con illos,' pensava Alice, 'o forsan illos non ambulara le cammino que io vole ir! Lassa me vider: io los dara un nove par de bottas tote Natal.'

E illa continuava planante con se mesme como illa lo facerea.‘Illos deberea ir per le currero,’ illa pensava ‘e como comic il semblara, inviar presentes al p­roprie pede de alcuno! E quanto original le adresses parera!

     Honorabile Sr. Pede Derecte de Alice
       Le tapete,
         presso Le Guardafoco,
           (con amor de Alice).

Oh vita, qual nonsenso io parla!’

Justo tunc su capite colpava le tecto del sala: de facto illa era ora multo plus de novem pedes [tres metros] alte, e illa presto prendeva le parve clave aurate e se hastava a ir al porta del jardin.
Povre Alice! Il era le melior que illa poteva facer, jacer in le solo de un latere e mirar le jardin al altere con un oculo; ma le sperantia de transversar lo era minor que jammais: illa se sedeva e comenciava a plorar de nove.

‘Tu deberea avergoniar se de se mesme.’ diceva Alice, ‘un puera grande como te,’ (illa securmente poteva dicer isto), ‘restar plorante de iste maniera! Stoppa iste instante, Io te manda!’ Ma illa continuava in le mesme maniera, plorante gallons de lacrimas, usque il habeva un large stagno circum illa, circa quatro pollices [dece centimetros] profunde e attingente le parte inferior del sala.

Post un tempore illa audiva un parve ambular de pedes a distantia, e illa hastivemente siccava su oculos pro vider lo que veniva. Il era le Conilio Blanc qui retornava, splendidemente vestite, con un par de blanc guantos de pelle de capretto in un mano e un grande flabello in le altere: ille veniva trottante multissimo hastive, murmurante a se mesme durante que ille veniva, ‘Oh! le Duchessa, le Duchessa! Oh! que illa non deveni feroce si io la habeva facte attender!’ Alice se sentiva tanto desperate que illa era preste a demandar adjuta de qualcuno; dunque, quando le Conilio veniva presso illa, illa comenciava, in un basse e timide voce, ‘Si il vos place, senior—' Le Conilio se supersaltava abruptemente, laxava le guantos blanc e le flabello, e escappava intra le obscuritate tanto rapido como ille poteva ir.

 Alice prendeva le flabello e le guantos, e, post que le sala era multo calide, illa flabellava tote le tempore durante que parlava: ‘Vita, vita! Quanto bizarre toto es hodie! E heri le cosas eveniva tanto usual. Io me demanda si io ha essite cambiate in le nocte? Lassa me pensar: era io le mesme quando io me levava iste matino? Io quasi pensa que io pote memorar de sentir me differente. Ma si io non es le mesme, le proxime question es, Qui realmente es io? Ah, illo es le grande enigma!’ E illa comenciava a reflecter super tote le pueros que illa cognosceva que era del mesme etate que illa, pro vider si illa poterea haber essite cambiate pro alcun de illes.

‘Io es secur que io non es Ada,’ illa diceva, ‘perque su capillo ha ille longe buclas, e le mie non ha buclas del toto; e io non es secur si io pote esser Mabel, perque io sape super tote le sorta de cosas, e illa, oh! illa sape tanto poco! In ultra, illa es illa, e io es io, e—oh vita, que confuse toto es! Io essayara si io sape tote le cosas que io soleva saper; Lassa me vider: quatro vices cinque es dece-duo, e quatro vices sex es dece-tres. E quatro vices septe es—oh vita! Io nunquam arrivara al vinti de iste maniera. Totevia, le Tabella de Multiplication non importa tanto: que nos essaya Geographia. London es le capital de Paris, e Paris es le capital de Roma, e Roma—no, toto illo es errate. Io es certe! Io debe haber essite cambiate pro Mabel! Io essayara dicer “Como le parve—” e illa cruciava le manos sur su gremio como se diceva un lection, e comenciava a recitar lo, ma su voce sonava rauc e estranie, e le parolas non veniva del mesme maniera que illos soleva:—

     'Como le parve crocodilo
      Ostenta le cauda que ama,
      E mana le aquas del Nilo
      Sur cata aurate squama!

      Quanto allegre illo sembla surrider,
      Quando aperi su ungulas nettemente,
      E le parve pisces va cognoscer
      Su dulce maxilla surridente!'
 
‘Io es secur que illos non son le parolas correcte,’ diceva le povre Alice, e su oculos se plenava de lacrimas de nove durante que illa continuava, ‘Io debe esser Mabel depost toto, e io debera partir e habitar in ille casetta stricte, e habera quasi nulle joculo con que jocar, e oh! multissime lectiones a apprender! No, io prendeva un resolution sur illo; si io es Mabel, io remanera hic in basso! De nihil servira illes ponente lor capites a basso e dicer “Veni hic supra de nove, car mie!” Io solo mirara supra e dicera “Qui es io tunc? Dice me primo, e tunc, si il me place esser ille persona, io ascendera: si non, io remanera hic in basso usque io esser alcun altere persona”—ma, oh vita!’ clamava Alice, con un subite eruption de lacrimas, ‘Io desira que illes pone lor capites a basso’ Io es vermente fatigate de esser completemente sol hic!’

Post dicer isto, illa reguardava su manos, e era surprise de vider que illa habeva ponite un del parve guantos blanc del Conilio durante que illa parlava. ‘Como pote io haber facte illo?’ illa pensava, ‘Io debe haber diminuite de nove.’ Illa se levava e vadeva al tabula pro mensurar se per illo, e trovava que, tanto certe como illa poteva precisar, illa era ora circa duo pedes [sexanta centimetros] alte, e continuava a reducer rapidemente: illa tosto discoperiva que le causa de isto era le flabello que illa prendeva, e illa lo laxava hastivemente, justo a tempore de evitar reducer se completemente.
‘Io escappava per poco!’ diceva Alice, multissime stupefacte con le subite cambio, ma gaudeva mul
to de trovar que ancora existeva; ‘e ora al jardin!’ e illa curreva con tote velocitate retornante al parve porta: ma, guai! Le portetta era claudite de nove, e le clavetta aurate jaceva sur le tabula de vitro como antea, ‘e le cosas son pejor que jammais,’ pensava le parve puera, ‘perque io jammais era tanto parve como illo, jammais! E io declara que illo es troppo mal, assi illo es!

Post illa dicer iste parolas su pede glissava, e in le instante sequente, splash! Illa era usque su mento intra le aqua salate. Su prime idea era que illa de alcun maniera cadeva intra le mar, ‘e in ille caso io pote retornar per le ferrovia,’ illa se diceva. (Alice habeva essite in le litore un vice in su vita, e habeva arrivate a un conclusion general, que ubicunque tu va in le costa de Anglaterra tu trovara un grande quantitate de machinas de banio in le mar, alcun pueros fodente le arena con palettas de ligno, tunc un fila de albergos, e detra illos un station ferroviari.) Totevia, illa tosto comprendeva que illa era in le stagno de lacrimas que illa habeva plorate quando illa era novem pedes [tres metros] alte.

‘Io desirarea que io non habeva plorate tanto!’ diceva Alice, durante que illa natava, essayante trovar como exir. ‘Io essera punite per illo ora, io suppone, necante me in mi proprie lacrimas! Illo essera un cosa bizarre, securmente! Totevia, toto es bizarre hodie.’

Justo tunc illa audiva alcun cosa projectante le aqua del stagno a poc distantia, e illa natava plus presso a comprender lo que illo era: primo illa pensava que illo debeva esser un morsa o hippopotamo, ma tunc illa memorava como parve illa era ora, e illa tosto comprendeva que il era solmente un mus que habeva glissate intra ibi como illa.

‘Servirea de alcun cosa, ora,’ pensava Alice, ‘parlar con iste mus? Toto es tanto extraordinari hic in basso, que io poterea pensar que il es multo probabile que ille pote parlar: comocunque il non ha damno in essayar.’ Dunque illa comenciava: ‘O Mus, sape vos como exir de iste stagno? Io es multo fatigate de natar per hic, O Mus!’ (Alice pensava que iste debeva esser le maniera correcte de se parlar con un mus: illa habeva nunquam facte tal cosa antea, ma illa memorava haber viste in le Grammatica Latin de su fratre. ‘Un mus—de un mus—a un mus—un mus—O mus!') Le mus la reguardava assatis inquisitivemente, e la semblava batter le palpebras de un de su oculettos, ma illo diceva nihil.

‘Forsan illo parla altere idioma,’ pensava Alice; io sponde que illo es un mus francese, que veniva con Guilhelmo le Conquisitor.’ (Perque, con tote su cognoscentia de historia, Alice non habeva un notion multo clar de quante tempore retro qualcosa habeva evenite.) Dunque illa comenciava de nove: ‘Ou est ma chatte?’ le qual era le prime phrase in su libro scholar. Le Mus dava un salto subite exiente del aqua, e semblava fremer pavorosemente ubique. ‘Oh io vos roga pardono!’ clamava Alice hastivemente, timente que illa habeva ferite le sentimentos del povre animal. ‘Io oblidava completemente que il non vos place cattos.’

‘Non place cattos!’ clamava le Mus, in un voce passionate e stridente. ‘Il vos placerea cattos si vos era io?’

‘Ben, forsan no,’ diceva Alice in un tono consolatori: ‘Non vos irrita con illo. E ancora io desira que io vos poteva monstrar nostre catta Dinah: io pensa que vos prenderea un dilection a cattos si vos poteva cognoscer solmente illa. Illa es un cosa quiete assi adorabile,’ Alice continuava a parlar, medio con se mesme, durante que natava pigremente per le stagno, ‘e illa sede presso al foco ronronante assi bellemente, leccante su patas e lavante su facie—e illa es un cosa suave assi agradabile de curar— e illa es un maestro in attrappar muses.—oh, io vos roga pardono!’ clamava Alice de nove, perque iste vice le Mus se ericiava per ubique, e illa se sentiva certe que illo vermente se offendeva. ‘Nos non parlara plus sur illa si vos prefere que non.’ 

‘Nos non parlara?’ clamava le Mus, qui tremeva usque le fin de su cauda. ‘Como si io parlarea super tal subjecto! Nostre familia sempre odiava cattos: cosas horrende, basse e vulgar! Non me lassa audir iste nomine de nove!

‘In veritate, io non parlara! diceva Alice, in un grande haste a cambiar le subjecto del conversation. ‘Esque vos—esque vos ama—vos ama—canes?' Le Mus non respondeva, dunque Alice continuava avidemente: 'Il ha un canetto assi agradabile presso nostre casa, le qual me placerea monstrar vos! Un terrier de oculos brillante, vos sape, con oh, longe pilos crispe brun! E illo reporta cosas quando on los jecta, e illo se erige e roga le dinar, e tote le sorta de cosas—io non memora le medietate de illos— e illo pertine a un fermero, vos sape, e ille dice que illo es assi utile, ille vale cento libras! Ille dice que illo occide tote le rattos e—oh vita!' clamava Alice in un tono afflicte, ‘io time que io lo offendeva de nove!’ Perque le Mus natava distantiante se de illa tanto ben como illo poteva ir, e faceva un commotion considerabile in le stagno durante que illo vadeva.

Dunque illa vocava blandemente depost illo, ‘Car Mus! Retorna hic, e nos non parlara plus sur cattos ni canes, si illos non vos place!’ Quando le Mus audiva isto, ille se tornava e natava lentemente verso illa: su facie era assatis pallide (de passion, Alice pensava), e illo diceva in un basse voce tremule, ‘Que nos arriva al ripa, e tunc io vos contara mi historia, e vos comprendera per que io odia cattos e canes.’

Il jam era tempore de ir, perque le stagno deveniva assatis populate con le aves e altere animales que habeva cadite in illo: il habeva un Anate e un Dodo, un Lori e un Aquiletto, e plure altere creaturas curiose. Alice menava le cammino, e tote le gruppo natava al ripa.

(Continua postea...)

Notas:
  • Original in anglese: "Alice's Adventures in Wonderland", per Lewis Carroll, 1865, con illustrationes de John Tenniel, ambes in dominio public.
  • Traduction a interlingua: "Le aventuras de Alice in le Pais del Meravilias", per Rodrigo Mallmann Guerra, 2016, tote le derectos de iste traduction es reservate.

2016-09-09

Le Aventuras de Alice in le Pais del Meravilias - 1. Intra le Cavo de Conilio


Le Aventuras de Alice in le Pais del Meravilias

1. Intra le Cavo de Conilio


Alice comenciava a sentir se multo fatigate de seder se con su soror sur le ripa, e de haber nihil a facer: un o duo vices illa habeva spiate le libro que su soror legeva, ma il non habeva picturas o conversationes in illo, ‘e de que servi un libro,’ pensava Alice ‘sin picturas o conversationes?’

Dunque illa ponderava in su proprie mente (tanto ben como illa poteva, perque le die calide la faceva sentir se multo somnolente e stupide), si le placer de facer un guirlanda de margaritas valerea le pena de levar se e colliger le margaritas, quando subito un Conilio Blanc con oculos rosate passava currente presso illa.

Il habeva nihil de tanto remarcabile in illo; ni Alice trovava tanto extraordinari audir le Conilio se dicer, ‘Oh vita! Oh vita! Io arrivara in retardo!’ (quando illa lo pensava multo postea, il occurreva a illa que deberea haber se meraviliate de isto, ma in ille tempore toto semblava assatis natural); ma quando le Conilio vermente tirava un horologio del tasca de su gilet, e lo reguardava, e tunc se hastava a sequer, Alice subito se poneva in pede, perque il fulgurava in su mente que illa nunquam habeva viste antea un conilio ni con un tasca in le gilet, ni con un horologio pro tirar de illo, e ardente de curiositate, illa curreva trans le campo post illo, e fortunatemente arrivava justo a tempore de vider lo saltar a basso intra un grande cavo de conilio sub le sepe.

In le instante sequente, a basso vadeva Alice post illo, sin considerar al minus un vice como realmente illa exirea de ibi.

Le cavo de conilio continuava recto como un tunnel pro alcun cammino, e tunc se inclinava subito a basso, tanto subito que Alice non habeva un momento pro pensar de stoppar se ante que illa se trovava cadente intra un puteo multo profunde.

O le puteo era multo profunde, o illa cadeva multo lentemente, perque illa habeva abundantia de tempore durante que descendeva pro reguardar circum illa e demandar se de lo que evenirea proximo. Primo, illa essayava mirar a basso e discerner lo que la advenirea, ma il era multo obscur pro vider qualcosa; tunc illa reguardava al lateres del puteo, e notava que illos era plenate con armarios e plancas de libros; hic e ibi illa videva mappas e picturas pense con cavilias. Illa prendeva un jarra de un del plancas durante que illa passava; illo era etiquettate como ‘MARMELADA DE ORANGE’, ma, a su grande disappunctamento, illo era vacue: il non la placeva laxar le jarra pro timor de occider alcuno, dunque succedeva in poner lo in un del armarios durante que illa cadeva preter illo.

‘Ben!’ se diceva Alice mentalmente, ‘post un cadita assi grande como iste, io pensara nihil de cader rolante le scalas! Quante brave illes tote me trovara in casa! Perque, io querelarea nihil, mesmo si io cadeva del alto del casa!’ (le qual era probabilemente ver.)

A basso, a basso, a basso. Finira nunquam le cadita! ‘Io me demanda quante millias io ha cadite usque ora?’ illa diceva in alte voce. ‘Io me approxima a alicubi presso le centro del terra. Lassa me vider: illo debe esser quatro milles millias a basso, io pensa—' (como tu vide, Alice habeva apprendite plure tal cosas in su lectiones in le classe scholar, e ben que iste non era un opportunitate multo bon pro ostentar su cognoscentia, perque il habeva necuno pro ascoltar la, repeter in alte voce ancora era un bon practica)’ — si, isto es circa le distantia correcte— ma tunc io me demanda, que Latitude o Longitude io attingeva?’ (Alice habeva nulle idea de que era Latitude o Longitude, ma pensava que illos era belle grande parolas a dicer.)
 
Tosto illa comenciava de nove. ‘Io me demanda si io cadera trans le integre terra! Quanto amusante il semblara surger inter personas que ambula con le capite a basso! Le Antipathias, io pensa—' (illa assatis gaudeva de que necuno ascoltava iste vice, viste que illo non sonava realmente como le parola correcte) '— ma io debera questionar les qual es le nomine del pais, nonne. Per favor, seniora, es hic Nove Zelanda o Australia?’ (e illa essayava facer un reverentia durante que illa parlava—imagina facer un reverentia durante que tu cade per le aere! Pensa que tu succede a facer lo?) ‘E qual pueretta ignorante illa pensara que io es pro haber questionate! No, io debe nunquam questionar: forsan io lo videra scripte alicubi.’
 
A basso, a basso, a basso. Il non habeva altere cosa a facer, dunque Alice tosto comenciava a parlar de nove. ‘Dinah me regrettara multo iste vespere! Io lo pensa!’ (Dinah era le catta) ‘Io spera que illes se memora de su platto de lacte al hora del the. Dinah mi car! Io desira que tu era hic in basso con me! Il ha nulle muses in le aere, io lo time, ma tu poterea attrappar un vespertilion, e illo es multo simile a un mus, nonne. Ma esque cattos mangia vespertiliones, io demanda?’ E ora Alice comenciava a sentir se assatis somnolente, e continuava a dicer se, in un maniera soniator, ‘Esque cattos mangia vespertiliones? Esque cattos mangia vespertiliones?’, e alcun vices, ‘Esque vespertiliones mangia cattos?’ perque, vide tu, como illa non poteva responder ambe questiones, il non importava le direction que illa los poneva. Illa sentiva que illa addormiva, e habeva justo comenciate a soniar que illa ambulava mano in mano con Dinah, e la diceva multo seriosemente, ‘Ora, Dinah, dice me le veritate, ja mangiava tu un vespertilion?’ quando subito, tomp! tomp! a basso illa se batteva verso un pila de ramettos e folios sic, e le cadita se finiva.

Alice ni un poco se feriva, e illa saltava ponente se in pede in un instante: illa mirava supra, ma toto era obscur in alto; ante illa esseva un altere longe passage, e le Conilio Blanc era ancora in vista, e illo se hastava a descender lo. Il non habeva un instante a perder: partiva Alice como le vento, e arrivava justo a tempore de audir lo dicer, durante que tornava un angulo, ‘Oh mi aures e mustachios, quanto tarde il deveni!’ Illa era presso detra illo quando illa tornava le angulo, ma le Conilio non era plus visibile: illa se trovava in un longe e basse sala, que era illuminate per un fila de lampas suspense del tecto
 
Il habeva portas circum tote le sala, ma illos tote era serrate; e post que Alice habeva percurrite tote le cammino de un latere al altere, essayante cata porta, illa ambulava tristemente per le centro, e se demandava como exir de ibi.

Subito illa trovava un tabuletta de tres gambas, tote facte de vitro solide; il habeva nihil sur illo excepte un minuscule clave aurate, e le prime pensata de Alice era que illo poterea pertiner a un del portas del sala; ma, qual pena! o le serraturas era troppo grande, o le clave era troppo parve, ma in omne caso illo non aperirea qualcunque de illos. Totevia, circulante un secunde vice, illa trovava un parve cortina que illa non habeva notate antea, e detra illo era un portetta circa dece-cinque pollices [quaranta centimetros] alte: illa essayava le clavetta aurate in le serratura e, a su grande delecto, illo capeva!

Alice aperiva le porta e discoperiva que illo menava a un parve passage, non major que un cavo de ratto: illa se geniculava e reguardava, trans le passage, le jardin plus adorabile que jammais on habeva viste. Quanto illa aspirava exir de ille sala obscur, e vagar inter ille lectos de flores splendide e ille fontanas fresc, ma illa non poteva al minus passar su capite trans le ostio del porta; ‘e mesmo si mi capite lo transversava,’ pensava le povre Alice, ‘il haberea multo poc utilitate si non lo transversa alsi mi humeros.’ Oh, io desira que io poteva recolliger me como un telescopio! Io pensa que io succederea, io solo debe discoperir como comenciar.’ Como tu vide, tante cosas extraordinari succedeva ultimemente, que Alice habeva comenciate a pensar que multo poc cosas de facto era vermente impossibile.

Il semblava que de nihil servirea attender presso le parve porta, dunque illa retornava al tabula, con alcun sperantia de trovar un altere clave sur illo, o al minus un libro de regulas pro recolliger personas como on face con telescopios: iste vice illa trovava un parve bottilia sur illo, (‘le qual certemente non era hic antea,’ diceva Alice,) e circum le collo del bottilia esseva un etiquetta de papyro, con le parolas ‘BIBE ME’ bellemente impresse sur illo in grande litteras.

Il era toto multo ben que illo diceva ‘Bibe me’, ma le sage parve Alice non lo facerea precipitatemente. ‘No, io lo reguardara primo,’ illa diceva, ‘e vider si on lo marcava “veneno” o non’; perque illa habeva legite plure belle historiettas super pueros qui habeva essite ardite, e devorate per bestias salvage e altere cosas displacentes, toto a causa de que illes non memorava le regulas simple que lor amicos los inseniava: per exemplo, que un attisator calide te ardera si tu lo prende per troppo tempore; e que si tu talia tu digito multo profundemente con un cultello, illo sole sanguinar; e illa non habeva jammais oblidate de illo, si tu bibe multo de un bottilia marcate ‘veneno,’ il es quasi certo que te malfacera, plus tosto o plus tarde.

Totevia, iste bottilia non era marcate ‘veneno,’ dunque Alice se aventurava a gustar lo, e trovante lo multo agradabile, (illo habeva de facto un tal sapor que misceva ceresia acre, crema anglese, ananas, gallina de India rostite, caramello, e toasts con butyro calide,) illa multo tosto lo bibeva toto.

Que sensation curiose!’ diceva Alice; ‘Io senti que io me recollige como un telescopio.’

E assi esseva de facto: illa habeva ora solmente dece pollices [vinte-cinque centimetros] alte, e su facie se reavivava a pensar que illa habeva ora le grandor juste pro transversar le portetta e arrivar al jardin adorabile. Primo, totevia, illa attendeva alcun minutos pro vider si illa se contraherea plus ultra: Illa se sentiva un poco nervose sur isto; ‘perque isto poterea finir, nonne,’ se diceva Alice, ‘con io disparente me completemente, como un candela. Io me demanda lo que io esserea tunc?’ E illa essayava imaginar lo que le flamma de un candela es post le candela se extingue, perque illa non poteva memorar jammais haber viste tal cosa.

Post un poco, discoperiente que nihil de plus eveniva, illa decideva ir al jardin immediatemente; ma, guai pro povre Alice! Quando illa arrivava al porta, illa trovava que illa habeva oblidate le clavetta aurate, e quando illa retornava al tabula pro illo, illa trovava que illa non plus poterea attinger lo; illa poteva vider lo assatis ben trans le vitro, e illa essayava su melior a scander un del gambas del tabula, ma illo era troppo lubric; e quando illa se habeva fatigate de essayar, le povretta se sedeva e plorava.

‘Va te, de nihil servi plorar de iste maniera! se diceva Alice, assatis severmente; ‘Io te consilia sortir iste minuta!’ Illa generalmente se dava multo bon consilios, (totevia illa multo rarmente los sequeva), e alcun vices illa se reprimendava tanto severmente que apportava lacrimas a su oculos; e un vice illa memorava de essayar batter in su proprie aures pro haber se fraudate in un joco de croquet que illa jocava contra se mesme, perque iste curiose puera amava finger que illa era duo personas. ‘Ma illo de nihil servi ora,’ pensava le povre Alice, ‘finger que io es duo personas! Per que, le poco que restava de me non suffice ni pro facer un persona presentabile!’

Tosto su oculos se dirigeva a un cassetta de vitro que jaceva infra le tabula: illa lo aperiva, e trovava in illo un torta multo parve, sur le qual le parolas ‘MANGIA ME’ era bellemente marcate con uvas sic. ‘Ben, io lo mangiara,’ diceva Alice, ‘e si illo me face major, io pote attinger le clave; e si illo me face minor, io pote reptar infra le porta; dunque de qualcunque maniera io arrivara al jardin, io non me importa lo que eveni!’

Illa mangiava un morsello, e se diceva anxiosemente, ‘Major o minor? Major o minor?’, prendente su mano sur le alto de su capite pro sentir si le altura augmentava o diminueva, e illa deveniva assatis surprise de sentir que illo remaneva le mesme: securmente, il es lo que generalmente eveni quando on mangia torta, ma Alice se habeva habituate tanto a expectar que cosas extraordinari eveni, que il semblava enoiose e stupide si le vita continuava de maniera commun.

Dunque illa se effortiava, e multo tosto terminava le torta. 

(Continua postea...)

Notas:
  • Original in anglese: "Alice's Adventures in Wonderland", per Lewis Carroll, 1865, con illustrationes de John Tenniel, ambes in dominio public.
  • Traduction a interlingua: "Le aventuras de Alice in le Pais del Meravilias", per Rodrigo Mallmann Guerra, 2016, tote le derectos de iste traduction es reservate.